Pembe Bulut

Nefes

2011-05-24T04:17:00.000-07:00

Burnumdan derin bir nefes alıyorum, karnımı bu nefesle şişiriyor sonra yavaşça nefes veriyorum ağzımdan üfleyerek. Ve bunu sıkça tekrarlıyorum. Sanırım biraz gerginim. Beş yıldır çalıştığım şirketten istifa ettim bu sabah. Yeni maceralara yelken açmak, gelişmek, değişmek için.

Güzel düşünüyorum, gözlerimi kapatıp yeni yerimde görüyorum kendimi huzur ve keyifle çalışırken.

Biraz rahatlıyorum.

Yok yok rahat filan değilim. Bildiğin fenayım bugün.

Pespembe

2011-05-23T02:00:00.000-07:00

Biraz ara, biraz avarelik ne güzel. Mecbur olmamak ne güzel.

Hop gittim, hooop geri geldim.

Ve hepsini ben istedim.

Ne güzel.

Ama bu küçük alana ihtiyacım var şimdi.

Pespembe bulutlarla dolmuşken dünyam, tam da burada olmalıyım.

Hoşgeldim, hoşbuldum.

Yeni Yılın İlk Günleri

2011-01-31T07:13:00.000-08:00

Deli bir tempo içinde geçiyor...

Sadace havalimanı ve otel gördüğüm bir Prag gezisi ile başladım yıla. Devamı da gelecek Martta, Roma! Off yine leylek havada! Heehheehe şiir gibi oldu valla :) Sevinsem mi üzülsem mi bilemedim abla. Kafiyeyi bozmayalım di mi ama?

*******************

Kızım dün bana dedi ki; "Yardıma ihtiyacım yok anne, kendime ihtiyacım var! Kendim yapabilirim." Senin özgüvenini, kendini net ifade edişini yerim zilli dedim içinden. Dışımdan da "Peki" dedim sırıtarak.

********************

Bu dönemin gelişim raporunu aldık okulumuzdan. Çok keyif alıyorum bu raporları okumaktan. Hızına yetişemediğimiz kuzumuzun bizden bağımsız sadece kendine ait bir dünyası var ve ben büyük bir merakla bekliyorum buradan gelecek her gözlemi, yorumu.

Öğretmeni demiş ki;

"Sınıf kurallarını bilir ancak bağımsız hareket etmeyi tercih ettiği için zaman zaman öğretmenin sözel desteğine ihtiyaç duyar. "

Sonra bir de şey demiş;

"Konuşmayı ve özellikle şarkı söylemeyi çok sever. Sınıfta sesi en çok duyulan öğrenciler arasındadır."

Şöyle devam etmiş;

"El becerileri gerektiren çalışmalardan keyif alır."

"Hareketli oyunlardan çok hoşlanır."

Ama en önemlisi benim için "okul ortamında her zaman neşeli, hareketli ve mutlu bir öğrencidir" demiş.

Duymayı istediğim tek şey bu aslında. Arkadaşları ve öğretmenleriyle mutlu olması, keyifli zaman geçirmesi en önemlisi. Gerisi detay.

********************

Cuma gününden başlayan 3 günlük haftasonu tatillerine veda edeli 3 hafta olacak neredeyse. Ay düşündükçe kalbimin bir köşesi cıızzz ediyor hala ne yalan söyleyeyim. Ama böyle olmasının da son derece "duygusal" nedenleri var. Buna da şükür der giderim işe Cumaları.

*********************

Bu günlerde evimin renkleri gündemimde. Değişiklik iyidir diye çıktık yola. İyi-hoş-güzel! Fakat işin ucu kaçtı ve neredeyse herşeyi değiştiresim var. Hayal ediyorum bolca, istediğim gibi olsun diye kapatıyorum gözlerimi. Umarım ben aklımı yitirmeden bir hale yola sokarız şu dekorayson işini.

Sevdim Seni 2011

2010-12-31T15:34:00.000-08:00

Ne güzel de geldin.
Sevdiklerim yanımda, tatlı bir huzur ve neşe içindeydim.
Herkese mutlu bir yıl olsun. Sevdikleriyle, huzur ve neşe içinde.

Hayatımın Mimarı, Düşüncelerimin Efendisi

2010-12-29T01:50:00.000-08:00

Hepsi benim. Ben yaptım, yapacağım. Ne istersem, nasıl istersem öyle. Nasıl büyük bir güç taşıyorum içimde, nasıl güçlü bir inanç!

"Israrla düşünerek çağırmadığınız hiçbir şey hayatınıza girmez."

Bugün, içimdeki coşku gözlerimden, kalbimden ve sözlerimden taşıyor.

***

Bugün kendime inancım tazeleniyor.

***

Hayatımı seviyorum.

***

Kendime inanıyorum.

Metamorfoz

2010-12-27T00:24:00.000-08:00

Haftasonu hamaratlığım üstümdeydi.

Ben işe girişmişken evden çıkmakta geciken ve ayak altında dolaşan kocamı ve kızımı payladım önce.

Yoğurt mayaladım, kek yaptım. Yemekti, çaydı derken mutfak kuşu oldum.

Sabah kahvesine ayrı akşam oturmasına ayrı misafirlerim vardı. Sahi ben kaç kere çay yaptım?

2 makina bulaşık, 3 makina çamaşır yıkadım. Topla, katla, yerleştir yaptım.

Kızımı yıkadım, etrafı topladım.

Cumadan temizlenmiş olan ev asgari miktarda zarar görsün diye döküleni saçılanı temizledim.

Hayat beni ağır ama kararlı adımlarla çılgın bir ev kadınına dönüştürdü.

Her ne kadar pazar öğleden sonra artık pilim bitmiş ve kendimden geçmiş olsam da, ben buna müteşekkirim!

Foto geçen kıştan kalma. Neşeli bir toplantıdan.

Pek ev hanımı havası yok üstümde farkındayım fakat ofisten yazınca imkanlar kısıtlı oluyor tabi.

(Pınar, tanıdık geldi mi?)

Yıl Sonu Gösterisi

2010-12-20T13:17:00.000-08:00

Ağacımız süslü bir minik kuş tarafından süslendi geçen hafta. Keyifle, coşkuyla, neşeyle.

O cıvıltılı ağacı her gördüğümde nedense hayallere dalıyorum. Türlü plan, düşünce dolanıyor kafamda.

Evimle, ailemle ve tabi kendimle ilgili.

Süslü cadı her zamanki gibi binbir nazla uyudu az önce. Bir oyun uydurduk bugün. Ben onu gıdıklıyorum ve "ayaklaaar sizi seviyorum, yanaklar sizi seviyorum, eller sizi seviyorum..." diyorum. O da keyifle kıkırdıyor. Ama çok tatlı oluyor. Sonra uyku öncesi kitablarını seçti. Uzandık kitap okumak için. Ben de oyunumu sürdürdüm "yastıklaaar sizi seviyoruz" diye. Eksik kalmayacak ya kuzum: "kitaplaaar sizi okuyoruz!" diyor. Deli :)

Bir de bu minik atı yaptık bugün. Ben kestim o boyadı. Pek güzel oldu. Meraklı Minik sağolsun.

Bu aralar güzellikler görüyorum etrafımda hep. Yorgun ama umutlu insanlar, neşeli yüzler görüyorum. Yeni yıl mutlulukla, sevinçle, sağlıkla geliyor buralara çok şükür.

Ev Keyfi Gibisi Yok

2010-12-17T08:03:00.000-08:00

Hafif hafif atıştıran kar eşliğinde evdeydim. Evimi önce temizlik sonra kek kokusu sardı. Topladıkça rahatladım, temizledikçe ferahladım. Bir de pişirdim, sanki tamamlandım. Nasıl mutlu ve huzurluyum. İyi geldi.

Saat dört gibi fıstığım da geldi okuldan. "Aa kek kokusu mu alıyorum?" dedi bilmiş bilmiş. "Bugün okulda kek yememiştim anne!" diye de ekledi. Ayaküstü bir tanesini de hüpletti. Aslında niyetim, beş çayına giderken kekleri Pınarcığıma götürmekti ama plan ertelendi. Bakalım yarına kadar koruyabilecek miyim?

Bir iki fotograf koymak istiyordum ama makinamız yine bozuldu. Ben de burada yapılmışı var metodunu izledim mecburen. Benim minik keklerim pek benzemese de bu sanat eserlerine, olsun, gidiş yolundan puan verdim kendime :)

Yeni yılda yeni bir fotograf makinası istiyorum. Bu kez küçük bir Canon, ama gerçekten küçük, taşıması kolay, hep çantamda dolaştırabileceğim bir cici olsun. Bir tane beğendim bile.

Henüz senesi dolmamış caanım Nikon'umuzu yere düşürmek suretiyle bozan beyefendiye duyurulur.

Sabah Beşte Kalkarsan...

2010-12-16T07:38:00.000-08:00

Ev halkı fosur fosur uyurken ve gün henüz aydınlanmamışken şaşkın şaşkın "ne yapacağım ben şimdi yahu?" dersin önce. Akşam 9:30'da kızını uyuturken yorgunluğuna yenik düşüp uyuduğun için cin gibisindir. Tekrar dalman imkansızdır. Denersin ama ıı-ııh! Olmaz, uyuyamazsın.

Işıkları açmayayım, ses yapmayayım diyerekten seke seke gezinirsin evde. Önce evi bir güzel ısıtırsın. Sonra mutfakta bir gece önceden kalma bulaşık dağını ve kargaşayı temizlersin. Kuzunun biriken kirlilerini yıkamak gelir aklına. Çamaşır makinesini de çalıştırırsın.

Bakarsın saat daha 05:35 "e bari bir duş alayım" dersin. Duştan sonra yine karanlıkta el yordamıyla kıyafet arar, giyinir kuşanırsın. Kızının darmadağınık odasını ve o odadan hallice salonu toplar, okul için uygun kıyafet hazırlarsın. Saat henüz 06:50 filandır. Sıcak bir çay demleyip kahvaltı hazırlarsın. Sofrayı kurar, yumurtayı haşlar, ekmeği kızartır ve kocanı uyandırırsın. Şok geçirmesin ve beklentilerini fazla yükseltmesin adamcaaz diye de hemen açıklarsın "uykum kaçtı da.." diye. "E tabi 09:30 da yatınca..." der o da :)

Bu sırada gece yatmaz sabah kalkmaz modeli olan bebeniz hala uyumaktadır. Akşam yarım kalan sohbet eşliğinde kahvaltı edersin. Bakarsın saat olmuş 08:25. Sofrayı toplama işini kocaya kakalayıp kuzuyu uyandırmaya koşarsın. Öpüşe savaşa minnoşu hazırlayıp 08:55'de jet hızıyla evden çıkar küçük hanımefendiyi okuluna bırakıp 09:30'da ofise varırsın.

Ofiste günün ilk saatlerinde oldukça neşeli, enerjik ve verimli çalışır coşarsın. Ancaaak, ne zamanki saat 4 olur 5 olur vücudun kendini uyku moduna alır nedense! Bir ağırlık çöker. Bir fenalık gelir. Şu kedicikler gibi kıvrılıp bir köşeye uyumak istersin. "Ay saat 6 olsa da eve kaçsam" dersin. Sonra evde saat dokuza kadar gece yatmaz sabah kalkmaz hanımla geçirmen gereken enerjik saatler gelir aklına. Üzülsen mi sevinsen mi bilemezsin.

Zordur yani öyle sabahın bir köründe uyanmak. "Ee ne var ki ben hergün uyanıyorum beşte altıda!" diyenlere kolaylıklar diliyorum. Allah güç kuvvet versin ne diyeyim :)

Bilanço

2010-12-10T12:56:00.000-08:00

Dün meleğim yine kendi yatağında ve kendi kendine uyudu. Etti iki.

Umutluyum, olacak.

Benim kuzum da büyüyecek göz açıp kapayana kadar.

Hep alış veriş yapacak değiliz ya.

Şu minik keklerden yaptık bugün kız kıza. İkinci kez. Acemiliği atlatmışız, daha güzel oldu bu kez.

Bu iki rakamı ile olan durumum nedir bu ara? İkiii, ikiii?? Ne ola ki?

Haftasonu için güzel planlarımız var.

Turkuazoo'ya gideceğiz (ay bak bu da 2. kez!). Arkadaşlarımızı göreceğiz.

Babalar kızlara balıkları gösterirken, anneler olarak bir kaçamak peşindeyiz ama... Dur bakalım?!

Ağacımızı süslemeye niyetliyiz bir de.

Evde olasım misafir ağırlayasım da var. Ya da sıcak bir eve misafir olasım. Kısmet?!

Alakaya Maydonoz

2010-12-08T09:33:00.000-08:00

Az sonra her biri birbirinden alakasız bir dolu cümle kuracağım. Hazır vakit bulmuşum, bir başımayım, yazacağım. Tutmayın.
*****

İş çıkışı gelen telefon kızımın bu akşam bir programı olduğunu söylüyordu. Anane-dede-teyze ile gezecekmiş. Oluuur, bana uyar dedim. Sen de gelsene dediler. Düşündüm, koca da geç gelir nasılsa, evde sessiz sakin bir başıma olmak daha cazip geldi. Ohh ne ala! Duşumu aldım ve ayaklarımı uzattım.Kızı ve kocayı bekliyorum. Pek mutluyum.

*****

Şirket 4,5 yılın sonunda bana bu minik pc'yi verme lütfunda bulundu. Aman pek şirin birşey. Ve yaşasın seyahatlerde az buçuk rahat edeceğim! Bir çalışma hevesi geldi. Beni motive etmek aslında ne kadar kolay. Bir de blakberry verseler uçuracağım projeleri :)

*****

foto notu: poz veren anne ve fotograf makinasına allerjik kız çoocuuu!
*****

Dün doktor kontrolünden sonra anne-kız takıldık biraz. Ne yapılır ki kız kıza, tabi ki alış-veriş. Kocam buna neden sinirlendi hiç anlamadım. Ne yani, iki kız Palladiuma gidip boş mu dönecektik ki??

*****

O kırmızı, puantiyeli Minnie'li pijamanın yanına kırmızı bir tül etek-tütü gibi birşey eklemişler, nasıl tatlı ve kızım nasıl bayıldı hepsine! Ben mi suçluyum şimdi? Yapmasınlar kardeşim böyle şirin kıyafetler kız çocuklarına! Sonracığıma o mağazaya her gidişimizde o minik bebek arabasına kedinin ciğere baktığı gibi bakıyordu çocukcaaz. Almasa mıydım?! Eee arabanın içi boş kalmıştı, o pembe tütülü kaplumbağa yavrusu da bize sevimli sevimli baktı. Vallahi de sevimli bakıyordu meret! Kıyamadık, aldık geldik.

Ama paparayı da yedik! Yoksa yedim mi desem!

Hıh!

*****

Sonracığıma biz kuzumla bundan birkaç hafta önce başka bir alış-verişimizde, ki o gün çok tutumlu günümüzdeydik, sadece bu kitabı alıp gelmiştik. Çok sevdik bu kitabı. Böyle hani küçükken fener yapardık ya, işte onlardan minik hayvanlar yapmayı öğretiyor bu kitap. Elişi deyin, faaliyet deyin, işte öyle şeyler :) Biz bu kediyi yaptık, eğlendik, tavsiye ediyoruz.

*****

Merak eden olur ise kitap Mothercare'den.

Bu arada Ceylomun kendi kendine uyuma tiyatrosu tek gösterimlikmiş. Devamı gelmedi. Ama kısmet, bakarsın fikrini değiştirir ilerde. Bir süre daha sarılacağız uyku zamanı.

*****

Yeni yıl ruhu, yılbaşı neşesi, bize de uğra e-mi?

*****

Kış bir türlü gelmez güneş parlamaktan yorulmazken işte hayat böyle akıp gidiyor.

Mışıl Mışıl Prensesim

2010-12-03T12:25:00.000-08:00

"Anne kendi yatağımda uyumak istiyorum, kendi başıma!" dedi.

Daha önceki 1-2 denemeden tecrübeliyim. Oyun oynamaksa niyeti, kendim uyuyacağım diyor küçük hanım. Sonra ben odadan çıkar çıkmaz türlü bahanelerle dolanıyor odada.

"O zaman kalkmak yok yataktan, anneyi de 3 kez çağırma hakkın var!" dedim.

"Tamam" dedi şekerparem.

Yattı yatağına. Kitap okuduk. Öptüm ve çıktım. Saat 08:50 filandı sanırım.

Sonra 3 bilemedin 5 kez yanına gittim kontrole, 5-10 dk arayla.

Saat 09:20 de gözlerime inanamadım.

.....MIŞIL MIŞIL.....

İlk kez kendi kendine uyudu meleğim.

Kuaför Maceramız

2010-11-29T01:03:00.000-08:00

Saçları neredeyse beline kadar uzamıştı. Okula giderken rahat etsin diye topluyorduk. Fakat haftasonları "Uzun bırakmak istiyorum annneee!" buyurunca bir taç takıp açıyorduk. Yıkamak ve kurutmak biraz zor olmaya başlamıştı. Ve tabi ki taramak da!

"Kestirelim mi biraz?" sorusunun yanıtı hep "Hayııırrr, ben uzun saç seviyorum!" oluyordu.

Bizimki Littele Einsteins hayranı bu aralar. Özellikle de şu aşağıdaki tipe (June) bayılıyor. Onun saçları gibi yaparız filan demiştim laf arasında, sanırım aklına yattı. Nasıl olduysa bir anda ikna oldu.

Neticede gittik kestirdik saçları. İkinci kez.

İlkinde azıcık uçlarından alınmıştı. Bu kez bildiğin kırptılar. O beline gelen saçlar omuzuna zor değiyor şimdi. Bu konuyla ilgili karışığım. Bir bakıyorum pek bir beğeniyorum, 2 dk sonra "ay biraz daha mı uzun olsaydı?" diyorum. Neyse, nasılsa uzar birkaç aya kadar.

Kısa saçları henüz belgeleyemedim. Bu aralar fotograf çekmeye olan ilgimi nereye koyduğumu bilememem sebebiyle 3-5 haftaya kısa saç fotosu eklerim sanırım.

Acemi Aşçıdan İyi Pişmiş Hediye Cupcake

2010-11-24T13:05:00.000-08:00

Aslında hiç aklımda yoktu.

Çizgi film için diretince "hadi" dedim "kek yapalım öğretmenlerine". Bayıldı tabi bu teklife. Kah gülüşüp kah didişip pişirdik, kutuladık. Sabah okulun girişinde büyük bir gururla verdi hediyesini öğretmenine.

Okulunu seviyor ve neşeyle gidiyor ya, benden mutlusu olamaz!

Bu aralar mutlu olmam için sebep çok. Tatili de fırsat bilip "babayla uyuma" işini iyice pekiştirdik. Artık haftanın 2-3 günü mutlaka babası uyutuyor minişi. Aman o yarım saat bana bir tatlı geliyor ki sorma! Ne yapacağımı şaşırıyorum. Kendi başıma, ohh!

Başbaşa gezmeler, uyumalar, gülüşmeler, oyunlar... Baba-kız pek sıkı fıkılar, maşallah!

Bu minik kekler kadar pofuduk, tatlı, sevimli ve renklisin tatlı prensesim. Canımsın.
Aşkım sen de yıldızımsın! Uyusun da büyüsün di mi?
:)

Bir Siyah Kuğu...

2010-11-08T01:58:00.000-08:00

Aman nasıl zarifti, gözümü alamadım. Nasıl içten, nasıl güzel. Şarkılar ve sesten hiç bahsetmiyorum bile...

Hastaymış az biraz ama şarkı söylerken coştu ve de coşturdu.

Biz de okul korosundan halliceydik. Neredeyse tüm şarkıları ezbere bildiğimiz için boğazımız acıyana kadar eşlik ettik ve avuçlarımız acıyana kadar alkışladık.

Bugün bunu dinliyorum.

Ve buradan bu hafta tam 4 gece kızımızı uyutmak suretiyle bana dinlenme fırsatı veren, cumartesi gecesi ben konserdeyken kızıyla başbaşa kalarak büyük bir kahramanlık gösteren kocama öpücük gönderir teşekkür ederim. Seni seviyorum aşkım :)

İstatistik

2010-11-08T01:14:00.000-08:00

Ayça yazmış geçenlerde, en fazla ziyaret edilen 5 yazısını, ve kendisi için ilk 5'i. Keyifle okudum. Bana da sormuş. Merak edip baktım. Fakat ben sayfayı yakın zamanda taşıdığım için nedense sadece yeni yazıları sıralamış blogger istatistik seçeneği. Eskiler yok. Neyse sonuç şöyleymiş;
1.33
2.Elele, Kumlarda, Yerlerde
3.Ne Yapsak ki?
4.Yatmadan Önce Bir Doz
5.Pisi Kedim

Bu arada sanırım 1 ya da 1,5 yıl önce Özlem ve Nurdan da bana birer mim göndermişlerdi. Fakat ben zamansızlıktan cevaplayamamıştım. Maalesef şu anda da konularını hatırlayamıyorum. Zaman aşımına uğradılar bellki ama ben buradan Özlem'ciğim ve Nurdan'cığımdan tembelliğim için özür dilemek istiyorum bu vesile ile!

Ara

2010-10-31T13:51:00.000-07:00

Fazla ara verme diyenler pek haklıymış. Aradaki zaman uzadıkça bendeki heves yerini endişeye bıraktı. Tek çocuk olur muymuş derken çok değil 1-2 sene önce, şimdi neden olmasın modundayım.

Nasıl tutulurmuş bu minicikler unutmuşum.

Bu haftasonu biri 1,5 diğeri 8 aylık iki minnoşu sevdim. İkisi de bal şeker, mis kokulu...

Karıştım biraz.

Yatmadan Önce Bir Doz

2010-10-20T11:42:00.000-07:00

Benim fındığım uykuyu pek sevmez. Bebekliğinden beri uykuya geçişi dertlidir. Beni de çok kez delirtmiştir bir sağa bir sola dönüp saatlerce uyumamak suretiyle. Bu aralar yeni bir huy edindi. Uyku rutinimiz olan pijama-çiş-diş-el yüz yıkama-kitap okuma tamamlanıp artık mutlu sona ermek üzereyken bir sohbet başlatıyor çaktırmadan. Bilhassa derin mevzular seçiyor bence ki geçiştirmem mümkün olmasın :)

Cadııı...

foto not: güzel bir yaz günü ceylo uçarken...

Mesela dün, tam bir sessislik olmuş ben umutlanmışım, başladı benimki;

C: Anne???

A: Efendim tatlım?

C: Duygularımız var mıdır?

A: Vardır tabi...

C: Ama benim hiç duygum yok annee... Sadece mutlu olma ve üzülme duygum var. Şaşırma ve uyku duygum hiç yok! Kızgın duygum da yok anne! Nedeeen??

A: Vahh vahh :)

Tabi bu sadece bir örnek. Buna benzer türlü konularda felsefe yapıyoruz gözümüz yarı açık.

Bu geceki mevzumuz ise şöyeleydi (Nazlı sen oku mutlaka burayı);

C: Anne şimdi dünya böööyle dönüyor (eliyle gösteriyor bu arada), istanbulda akşam oluyor, amerikada sabah oluyor. Sonra dönmeye devam edecek ve burada sabah olacak, amerikada akşam...

A: Evet tatlım, doğru..

C: Anne Amerika'da kovboylar mı olur?

A: Evet bazı yerlerinde olabilir.

C: Ben Amerika'ya gitmek istiyorum anne!

A: Olabilir hayatım. Benim orada arkadaşlarım var. Babil bebeği hatırlıyor musun, onun annesi Nazlı var mesela Amerika'da.

C: Babil kovboy mu anne?

A: Hayır hayatım değil :))

C: Peki kızılderili mi Babil?

A: Değil tatlım, senin gibi bir çocuk.

C: Neden Amerika'da yaşıyor o zaman?

A: eeemm....

Ben üç yaşındayken muhtemelen bir anlam aramadan gökyüzüne bakıp tavukları kovalıyordum.

Hangisi daha iyi bilemedim ama kızımın gerçekliği de bu. Konulardan konu seçiyor. Uykuyla arası limoni olunca genel kültüre felsefeye sardı yavrucak. Naapsın :)

İndirim

2010-10-20T00:20:00.000-07:00

Dün akşam o okuldan ben işten dönmüş, beraber oyuna dalmışken birden soruverdi. Yahu çocuk içimi mi okudun? Nasıl da bildin takıldığım konuyu? Nasıl da hop diye anladın, çözdün anneni? Bebeğim benim!

C: Anne sen bir yaşında mısın?
A: Hayır tatlım ben 33 yaşındayım...

Yanıma yaklaştı, en şevkatli ses tonunu ve surat ifadesini takındı. Bir yandan yanağımı okşuyor bir yandan konuşuyor...

C: Hayır anne... Sen 33 yaşında değilsin. Sen 30 yaşındasın. Daha çok büyümen gerek anne. Bir daha sakın böyle söyleme. Sen 33 yaşında değilsin, büyük değilsin. Yemeklerini, ıspanağını ve yoğurdunu yemen gerekiyor ve daha büyümen gerekiyor.

Şaka gibi!

Böylece 3 yaş indirim aldım kuzumdan. Bugün kendimi daha bir GENÇ hissettim. Balım benim, teşekkürler fındığım. Anneni daha şimdiden anladığım ve yanında olduğun için. Birtanemsin!

Yaşlandığımın Resmidir

2010-10-18T02:01:00.000-07:00

Sabah okul yolunda trafik akıl almaz boyutlara ulaşmışken radyoda şunu dinlemeye başladık kuzumla. Ben eşlik ederken şarkıya, o dinledi pür dikkat. İçimden de "Ne soracak bu kez acaba?" diye düşünüyorum. Şarkı biter bitmez bizimki başladı:

C: Anne???
A: Efendim hayatım.
C: Neden rüyasında görmüş onu?
A: Çok sevdiği için olabilir. Ben de seni görüyorum mesela rüyamda.
C: Ben de sizi görüyorum anne. Seni ve babamı görüyorum.
A: Aaah canım kuzum beniiimmm...
C: Anne ama ben sizin gençliğinizi görüyorum.
A: Allah allah?? Nasıl görüyorsun gençliğimizi?
C: Yani ben doğmadan önceki halinizi görüyorum anne, gençliğinizi görüyorum rüyamda...

Ah tatlı kuzum benim. Haklısın artık pek de genç sayılmam. Ben de görüyorum gençliğimi rüyamda bazen. Çok da özlüyorum o özgür ve tasasız günlerimi. Sen anneni bir de gençliğinde görecektin. Nasıl neşeli ve rahattı, nasıl içten gülerdi ve hatta sık sık kahkaha atardı. Bir noktadan sonra sanki herşey kontrolünden çıktı.

Hayat işte, artık sıra sende. Çocuk olma, genç olma, tasasız ve mutlu olma sırası sende şimdi. Kıymetini bil, sonuna kadar yaşa, keyfini çıkar. Ben mi? Ben sorumlulukları, derdi, tasası bol anneyim bundan böyle. Gençliğine el sallamış orta yaşlı bir anne.

Hayal bu yaa

2010-10-10T13:47:00.000-07:00

Altı üstü 15 dk oynadı küvette banyodan önce. Barbie bebeğini seçmiş bugün banyo arkadaşı olarak. Başladı anlatmaya.

Bu onun kızıymış. Adı Zeynep'miş. Zeynep bir deniz kızıymış. Kendisi de öyle.

Denizde yaşıyorlarmış. Evleri suyun altındaymış. Zeynep çok güzel yüzermiş. Balıkları çok severmiş.

Kendisi arkeologmuş, Zeynep avukatmış, babası da mimar :)

Onlar çok tatlı bir ailelermiş. Artık nasıl oluyorsa, bu avukat olan Zeynep kız okula da gidiyormuş. Orada yemeklerini yiyor, oyun oynuyor, biirsürüü balık resmi çiziyormuş.

Deniz anası onların arkadaşlarıymış. Birlikte oyunlar oynarlarmış. Mış mıışşş, mişşş mişşş....

Haaa bu arada Zeynep'in soyadı da Arielmiş.

Zeynep Ariel. Bizim kızın aslen denizkızı olan kızı :)

Vallahi hiç susmadan su altındaki hayatlarını anlattı da elimde kağıt kalem olmadığından bu kadarı kaldı aklımda. Çocukların sınırsız hayal kurabilme yeteneklerine bayılıyorum.

Neticede balık, denizkızı, denizanası diye sayıklayan minnoşun odasında bir fanus ve içinde de turuncu bir beta var. Adı da Tonton. Çünkü o bir ton balığıymış. İtiraz edecek değilim. Ne de olsa sualtı konusunda en bilgilimiz kendisi şu aralar.

Deliye hergün bayram ne de olsa...

2010-10-07T14:08:00.000-07:00

Kutla kutla bitiremedik.

Kocam başbaşa yemek yiyelim deyince, inandım. Meğerse 3 cadı ve eşleri de varmış bu planda.

Rosario, şarap, sohbet ve sıcacık 15 yıllık dostluklar eşliğinde kutlama faslını kapattık.

Haftasonum başlıyor. Soğuk olsun, evde olalım, kek kurabiye yapalım istiyorum.

Gelen giden eksik olmasın. Çay olsun. Neşemiz bol olsun bir de...

33

2010-09-29T06:51:00.000-07:00

Oldum bugün...

Neşeli değil artık doğum günlerim. Heyecanlı? Hiç değil!

Bol düşünceli, bol bulutlu, biraz kalp sıkıştıran cinsten. Yolun yarısına doğru son sürat yaklaşmanın nesi kutlanır ki?

Şimdi banaaa kaybolan yıllarımı verseleeeerr....

Ühüüü...

Tarih ve Tekerrür

2010-09-23T21:26:00.000-07:00

Bugün Cuma diye sıkıntılar azalır mı? Yüküm hafifler mi? Başağrım, kalp çarpıntım geçer mi?
Belki...
Sanki...

Ne yapsak ki?

2010-08-22T07:19:00.000-07:00

Üç gündür evden çıkmayan bir minik ne yapar. Tabi ki sıkıntıdan sağa sola sataşır, üf der püf der, mızıldanır durur. Şu meşhur Harvey Karp (doğru mu yazdım?) boşuna dememiş çocuk büyütmek için bir köy gerekir, iki kişinin yapabileceği bir iş değil diye. Kesinlikle katılıyorum. Cumartesi annemlerin uğramasını saymazsak üç gündür bir başımızayız ailecek.

Bir ara ne yapsam da oyalasam şunu derken aklıma nerden duyduğumu hatırlamadığım hikaye uydurma oyunu geldi. Önce o bana üç kelime söyledi ve ben bir hikaye uydurdum kelimelerden. Sonra ben ona üç kelime söyledim; civciv, çimen, top. Hemen başladı anlatmaya. Bir zamanlar bir küçük bir civciv varmış. Otların arasında dolaşırkeeen karnı acıkmış. O da biraz çimen yemiş. Sonra da otların arasında bir top bulmuş ve oynamış.

Kabul ediyorum kelimeleri kolaydı. Hikaye de oldukça basit ve kısa. Ama yine de dinlerken ağzım kulaklarımdaydı :)

Birde unutmamak için birkaç gün önceki bir diyalogu yazıp kaçayım.

C: Anne arabalar kirli mi olur?

A: Evet canım dışları kirli, baksana tozlu hep.

C: Nedeen? -beklediğim soru-

A: Çünkü yollardaki tozlar arabaların üstüne geliyor.

C: Keşke arabalar yoldan gitmese anneeee.

A: Ya nasıl gidecekler?

C: Uçarak gitselerdi bulutlara değerlerdi. Üstlerine hep bulut parçaları gelirdi. Arabalar da bulutlu olurdu annee! Hiiihiihihhii :)

Akıllı miniğim benim, uçan arabayı da sen tasarlarsın belki.

Not: Antibiyotik vermeden düştü ateşi bugün. Enerjisi ve neşesi düne göre iyi durumda. Doktoru silesim vardı zaten, bu da bardağı taşırdı.

Ateş Böcüğü...

2010-08-21T12:03:00.000-07:00

...oldu benim minik aşkım...

Ben cumalarımı evde geçireli beri bu kızın hastalıkları hep cumaları başlar oldu. Tesadüf mü? Öyleyse de enteresan bir tesadüf. Yine bir cuma günü baktım ki keyfi yok gibi. Anneanne yetişince bir ara, sabah kahvesi -hızlandırılmış program- aradan çıktı. Ateşi 39.9 olunca günün kalanı, kaldı tabi.

Canım kızım sen iyi ol da, en kötüsü hastalıkların bu olsun da, sen bıdı bıdı konuş, kih kih gül de, başka da birşey istemem.

Dünden bu yana ateş ölç, kusmuk temizle, su içir, ilaç içir, duşa sok, yine ateş, yine kus... İdare eder durumdayız. Doktora gıcığım. Hemen antibiyotik yazıverdi. Çıkarken dedim ben bunu 2-3 gün sonra versem, he olur dedi utanmaz. Madem olurdu, niye baştan demedin be adam bir iki gün bekleyin diye!

Sağolsun Aybala'cım da onaylayıp iyi etmişsin deyince daha da rahatladım. Sihirli bir de tarif verdi arkadaşım. Yaptım, içti, sevdi bizimki çok şükür. Damla'da bunu içmiş iyileşmiş dememin etkisi büyük tabi sevmesinde :). Teşekkürler Aybala teyze.

Çocuk bu azıcık ateşlenecek, az ağlayacak, hasta olacak tabi. Benim minnoşum güçlüdür hem, yener bütün mikrop ahalisini.

Balıım, hiç kıyamam...

Karışık Kafa

2010-08-18T02:06:00.000-07:00

Sabah duş alacaksam uykumdan erken vazgeçiyorum. On dakika fazla uyursam paldır küldür çıkıyorum evden. Makyaj yapayım desem kızıma doyamıyorum. Kızımla oynarsam saçımı taramak için 30 saniyem kalıyor. Akşam arkadaşlarımla plan yapsam evdeki işler kalıyor. Ev işine gömülsem bu kez de sosyal hayat ne demekti unutuyorum. Kızımı uyuturken sızarsam sevgilimi göremiyorum, uyumayayım da iki çift laf edelim dersem pilim bitiyor ertesi gün. Bu böyle sürüp gidiyor. Hep bir şeyler yarım kalıyor sanki.

Bu aralar emlak sitelerinde dolaşmaktan, ev fotoğraflarına bakmaktan gözlerim şaşı bak şaşır kıvamındalar. Metrekaredir, ebeveyn banyosudur, yok mutfak dolabı, yok otoparkı, aman da çocuk oyun alanı, oraya yakın, buraya uzak, krediye uygun mu, kat mülkiyeti, deprem yönetmeliği peki?? Hıııı? Kafayı hafiften sıyırdım sıyıracağım sanki. Heyecanla bekliyorum bizi bekleyeni.

Bir de anaokulu konusu var ki bir başka “hot topic” gündemimde. Ne zamandır aklımda olan şu okulu gittim gördüm. Geniş, aydınlık, konforlu sınıflar içimi açtı. Özenle, sevgiyle hazırlanmış her şey. Çatı katındaki loş uyku odasında çocuk olup uyuyayım istedim. O kutu kutu oyuncaklarda nasıl da gözüm kaldı. Ben oynayamasam da kuzum oynasın istedim. Nasılsa o mutlu olursa ben üç beş kat mutlu olurum. Bu durumda okul kararı verilmiş sayılır. Tek yapmamız gereken hayata geçirmeye çalıştığımız finanssal kararlarımızın kazasız belasız vakitlice oluvermesini dilemek.

Haftaya şehirden kaçış için güzel bir plan yaptık dostlarla. Üç dört gece çekirdek aile tatilimizden önce sürpriz bir tatil olacak. Biri neredeyse 2 diğeri neredeyse 3,5 iki çocukla neşemiz tam olacak o kesin.

Soğuk kış günlerini özleyenler klübü varsa katılmayı arzu ediyorum. Bütün planlarım pürüzsüz şekilde hayata geçsin ve ben mutlu mesut battaniyeme sarılıp çayımı yudumlayayım yeni hayatımda. Olur mu? Olur bence.

Söylesene Kuzum...

2010-08-10T12:58:00.000-07:00

Ağva'ya doğru yola çıktığımızda yağmur başlamıştı. Neyse dedik, serin serin, ne güzel.

Düşündüğümüz gibi de oldu. Güneş bir göründü bir saklandı. Serin serin oynadık kumlarda kızımızla. Havuz, deniz, kum keyfimiz tamdı. Kısa ama tadı damağımızda bir kaçamak oldu. Şimdi Eylül gelse diye iç geçiriyorum. Uzuuuuun 1 haftalık tatil için :)

Babaannenin hazırladığı bir tür hamur kızartması olan, "pişi" diye adlandırdığıımız nefis, nefis olduğu kadar da ağır bir kahvaltı klasiğimiz var. Geçenlerde bir taraftan yerken pişisini, son derece Hollywood vari bir tonlamayla sordu:

"Söylesene babaanne, nasıl yapıyorsun bu pişiyi? Un koyuyor musun içine?"

Bekliyorum, yakında başlar "Anne o öyle değil böyle!" "Şunu şöyle yapsan ya!" tadında kritiklere bu cadı.

Artık yediği pişilerden midir nedir, yanaklar doldu, elma kıvamına geldi. Aman hepimizin gözü aydın. Bir neşe, bir gurur ailenin kadınlarında (bakınız anne-anneanne-babaanne). Şenlik düzenleyip kutlamadığımız kaldı tek. "Biraz toparladı sanki.. Evet evet, maşallah! Ay ne güzel oldu yanakları!" şeklindeyiz.

Bu aralar hayat sürprizlere gebe bizim taraflarda. Kafalar karışık, hayaller sınırsız. Dua, dua, şükür binlerce kere. Gönlümüze göre, sağlıkla, huzurla olur hepsi bir de bakmışsın. Yeter ki neşemiz tam olsun.

Cuma planını yapmalı şimdi.

Yarın akşamki mutlu sosyalleşme için heyecanlanmalı.

Az biraz daha hayal kurmalı bir de...

Biz Bu Haftasonu...

2010-08-02T05:51:00.000-07:00

Cumartesi günün büyük kısmını evde geçirdikten sonra akşam üzeri soluğu Polonezköy Country Club'da aldık. İki gram çayır çimen ile üç beş tavuk, tavşan ne de iyi gelirmiş minik bünyelere. Kendimden bilirdim bilmesine ama, unutmuşum. Yeşiller arasında neşe içinde dolaşan kuzuma bakıp hayallere daldım hemen.

Böyle sessiz ve doğayla içiçe bir yerde yaşasak. Kızımın her günü horoz ötüşü ile başlasa. Uyanır uyanmaz kendini serin ve yeşil bir bahçeye atsa. Bahçedeki kediyi köpeği mıncıklasa. Açık havada taze yumurta ve bahçeden koparılmış domates salatalıkla kahvaltı etse. Bütün gün arkadaşlarıyla etrafta koştursa. Otları, böcekleri, kuşları, kelebekleri incelese.

İs-ti-yo-rum. Çookk!

Tamaaam, stop!

Rüya bitti, evimize döndük.

Pazarı da erimeden bitirdik, daha da sırtımız yere gelmez bu yaz.

Ofiste haftanı ilk ve son gününü yaşıyorum. Yarın tatil başlıyor. Programlar daha bir netleşti. Son dakika değişiklikleri ile renklendi. Son durum;

Bu akşam iş arkadaşlarıyla Sertab dinlemece;

Salı iki çoçuklularla buluşup ilham almaca, dedikodu yapmaca, akşamına kendini suya spora vermece, sonra da yeni evli çifte kumrulara çaya gitmece;

Çarşamba rüya tabirleri kitabı eşliğinde kahvaltı etmece (İlkay anladın sen :))

Perşembe-Cuma çekirdek ailecek kaçamak yapmaca...

Tatil değil mi işte, göz açıp kapayıncaya kadar bitiverdi bile.

Uzun Güzel Yaz Günleri

2010-07-29T13:06:00.000-07:00

Aslında minik kızım öğlen uyumayı bırakalı çok oldu. Ama bazen öğleden sonra biraz kestirmesi işimize geliyor. Böylece uzun yaz günlerinin keyfine varabiliyoruz. Soluğu Moda'da alıyoruz. Rotamız belli, yemek için Kırıntı, sonrasında Ali Usta ve mutlaka çilekli dondurma, park ve son olarak çay molası. Bayılıyorum böyle tanıdık ama son derece keyifli günlere.

Kuzumuz tatilde bir aydır. Tatil dediysem okulu kapalı. Evde keyif halinde. Babaanne tatilde olduğu için bu aralar anneanne ile birlikte tüm gün. Sabah ve öğleden sonra park aralarda ise evde aktivite halindeler. Anneannenin pili bitmeden okul açılsa -ve biz bir karara varsak- hiç fena olmayacak.

Yarın akşam yemeğe misafirlerimiz var. Kızımla birlikte hazırlanacağız. Annem uğrayacak bir ara yardıma. Yetmezse "Seraap, imdaat!" demeyi düşünüyorum :)

Haftaya izinliyim. Planlar tam netleşmediyse de az çok belli.

Pazartesi bir konser,

Salı sportif bir aktivite,

Çarşamba bir arkadaş buluşması,

Perşembe yeni evli kumrulara ziyaret,

Cumaya ne çıkarsa bahtıma...

Elele, Kumlarda, Yerlerde

2010-07-11T14:20:00.000-07:00

Son yazımda evrene karşı oldukça nettim. Yeterince pozitif olamamışım ki isteklerimin yarısı yattı. Neyse, buna da şükür, diğer yarısını oldu kabul edebilirim.

Pazar sabahı kahvaltıya gelecek arkadaşlarımızı beklerken evren bize şirin mi şirin bir misafir göndermeyi düşünüyormuş da haberimiz yokmuş! Telefon konuşmasının ardından kaptık geldik bu tatlı kuzuyu eve. Yolda musictogether günlerimizi yad ettik pek tabi. İki minik şeker başladılar hemen bıcır bıcır oynamaya. Bir ara kahvaltı misafirlerimiz Mine, Orçun, Damla, Ceylin ve ben BİNGO oynuyorduk zıp zıp zıplayarak ve oldukça sesli gülerek.

Öğlen uyutma denemelerimi gayet profesyonelce savuşturup oyuna devam eden iki sevimli cadıyı evde oyalamak güçleşince soluğu Moda'da aldık.

Dondurmacının önünden geçerken "Buraya park edelim anneeee!" diye cırlayan küçük kuzuya "Dua et de park yeri bulalım." diyen anne bir saniye sonra aynı kuzunun "Buraya park edelim, AMİN!" duasına ne yapar? Önce güler sonra el mecbur AMİN der. Dua er geç kabul oldu. Dondurma molası şart oldu. Dondurma tercihleri bilem aynı bu ikisinin Aybala: ÇİLEKLİ!

Parka doğru önde Ceylin ve babası, arkada Damla ve ben şeklinden yürürken birden Ceylo'nun dönüp kollarını açarak koşup Damla'ya sarılmasını takiben iki tipitip pişti kıvamında yere serilmesinler mi Moda yollarında?!! Bizim lokum altta kalmasın mı?!! Bizi bir gülme krizi tutmasın mı?!! Komik tipitipler yaa :)

Haa bir de yaşlı ve tonton bir amca -belli ki gözler gitmiş- bu tipitipleri ikiz sandı! Yok artık!

Park sonrası küvet sefası, Ceylin'in krizi, ardından kafayı yastığa koymanın saniyesinde zzzzzlaması, Damla'nın "Annemii özledim." mızıldanmaları, "Haydi 10 dk daha oynayabilirsin." denince yüzünün gülmesi, eninde sonunda uyuması mışıl mışıl.... Şükür.

Aybalacım, maaşallah, Damla muhteşem! Tatlı, şeker, akıllı, olgun, esprili, uyumlu, çok güçlü bir küçük hanım. Tatlı kızına Ceylo'nun uyumsuz kıyafetlerinden giydirdik (vallahi kendi istedi, ikna edemedim şeker), çizgi film seyrettirdik, dondurma yedirdik, kumlara soktuk, arada anlaşmaya varamadıklarında oyuncakları elinden aldık, düştü demiş miydim (ama neyse ki bizimkinin üstüne :)), 22:30'a kadar uyumamasına müsade ettik. Ama çok güldürdük, eğlendirdik, sevdik, sarmaladık bebeğini senin kadar olamasa da. Kıyamadık hiç bilesin.

Kızımın bizde kalan, yatağında uyuyan ilk arkadaşı olarak da aile tarihimize adını da yazdık bilesin :)

Pisi Kedim

2010-07-07T13:18:00.000-07:00

Pisiciğim güzel bir haftasonuydu değil mi?

Arkadaşlar, aile, şamata, kuma bulanmaca, dodurma yalamaca, keyif çatmaca, denize bakmaca, sohbet etmece, komik konuşmaca, gülmece bol bol, küvette oynamaca, sonra buruşuk olmaca, ve uyumaca, dinlenmece.

Hafta ortası oldu bile, ne çabuk!

Hep sorarsın ya "Güneş neden batar, akşam olur hep annee?" diye. Yeni hafta başlasın diye batar güneş bebeğim. Anne Ankara'ya baba Fethiye'ye gitsin, işler bitsin, özlenenler dönsün diye miniğim. Yeniden haftasonu olsun ve sen çok özlemiş ol diye aşkım.

Bu haftasonu tatlı bir arkadaşıma ve burnumda tüten iki şeker bebeğine sarılmayı, bir diğerini "evet" derken izlemeyi, biraz geç uyanmayı, açık havada kahvaltı yapmayı, aşklarıma sıkıca sarılmayı, bolca dinlenmeyi, ve deniz kenarında bir çay içmeyi

is-ti-yo-rum.

Evren, iş başına, marş marş!

Türlü Tadında Bir Gün Daha

2010-07-02T12:30:00.000-07:00

Dün spor yaptım. Gerginliğime iyi geldi mi? Iıı-ııh!

Bugünkü sohbetler, gülüşmeler, çaylar ve mamalar iyiydi ama. Teşekkürler İlkay'cığım :)

Akşam miniğin pili bitmişti. 8'de uyudu. Bayıldı, sızdı desem daha doğru olur. Gözler yarı açık salatalık eşliğinde 2 kaşık çorba, ekspres diş fırçalamayı takiben yatağa cuupp ve sonrasında 2 dk içinde rüyalara en hızlı merhaba rekoru!

Ben hemen mutfağa, miniğe bir vejeteryan çorba -ben et seevmiyorum der kendisi- kalan ahaliye uyduruk tavuklu türlümsü bir yemek. Biri uykuda diğeri konserde olduğuuu içüün kimsecikler tadamamış olsa da ben pişirdim ya, oh!

Ofis Yeni Kadro Aynı Olursa

2010-07-01T01:42:00.000-07:00

Pek de birşey değişmiyormuş hayatında insanın. Eski aydınlık masamı özledim. Saçmalıklardan sıkıldım. Tek güzel tarafı ofise varış süremin kısalması, ve akşam gitmeyi planladığım çalışanlara özel ücretsiz spor salonu. Aa bir de 25. kattaki adalar manzaralı kafede sevdiklerimle öğleden sonra çay keyfi var. Gerisi aynı tas aynı hamam.

Ceylomun okulu tatile girdi. Kaldık yine büyükannelerin eline. Hem şans hem değil. Herkesin kendi hayatı var sonuçta. Büyükanneler de insan. Ceylo ise enerji bombası, karıştırma canavarı ve bazen kafa şişirecek kadar çenesi düşük ve ayrıca da inatçı bir keçi. Tamam sevimli olduğu zamanlar da az değil ama ne bileyim....

Bir de şimdi önümüzdeki dönem için okul seçimi var. Gezdikçe baktıkça kafası karışıyor insanın. Okul fiyatları akıllara zarar. Okumasa mı diyorum bazen :)

Neyse yarın Cuma. Sabah ve öğleden sonra iki neşeli, heyecanlı, süper ötesi planım var! Yuppiii!

İnci Dişleri Olan Yaramaz Kız

2010-06-25T12:56:00.000-07:00

Bu haftasonu ofisim taşınıyor. Allahn şanslı kullarındanım ya yolum 5 dk kısalacak. 15-20 dk sürerken 10-12 dk sürecek Pazartesiden itibaren. Bu haftayı da kutulanarak bitirdik. Acil bitmesi gereken birkaç işim olduğu için de Cuma sabahı ofisteydim. Çıkışta kuzumu almaya okula gittim. Oradan da Kerem'le oynamaya Seraplara... Onlar oyuna biz çaya sohbete tabi...

Ama tabi bizimkinin eli kolu durmadı. Serap'ın boncuklar dağıldı önce ortalığa, sonra da koca bir ayna sizlere ömür. Şükür ki kimseye birşey olmadı. Nasıl mahçup etti beni cadı!

Oradan da diş hekimi randevumuza yetiştik. Demir lekelerinden sonunda kurtulduk. Daha 2 dişi varken özenle temizlemeye başladığım, şimdi ise her akşam aksatmadan fırçalasın diye kırk takla attığım dişlerde lekeleri gördükçe sinirim bozuluyordu. Meğer 10 dakikalık bir işmiş. İnci gibi oldular, ohhh!

Haftasonu anne-kız başbaşayız. Sevdiceğim heyecanla beklediği konserleri izleyip coşacak. İyi eğlenceler aşkım!

Foto-Model

2010-06-21T13:28:00.000-07:00

Serap teyzesi iyi bilir, benim kızım kameralara küstür. Aman da bir kare çekeyim desem anında kafayı çevirir. Bak dersin, kesinlikle bakmaz. Gül dersin, nerdeee! Bu nedenle elimizde yüzlerce abuk subuk, flu fotografı vardır minnoşun. Tabi ki doğum gününde de aynı sahneler yaşandı. Ben artık pes etmiştim ki Serap ve Fergül'ün çektiği bir iki kare imdadımıza yetişti. Çok merci iki esmer şekere :)

Bu gece ne oldu bilemiyorum ama foto makinamızın bozulmasını beklermiş gibi poz vermeye başladı hatun. Neyse ki emektar makina yetişti de yakaladık cadımın pijamalı pozlarını.

Önce komik suratlardan başladı. Sonra da coştu zaten. Meleğim, misler misi prensesim benim.

Hep böyle gülsün güzel gözlerin.

Fotograf konusu açılmışken geçen haftasonu beni şoka sokan repliği not etmeden edemeyeceğim.

Bir arkadaşımıza davetliyiz. Küçük hanıma babasının yeni aldığı pek tatlı kırmızı elbisesini giydirdim. İlk kez giydiği için de "pembe istiyoruum" diye olay çıkarmasın diye iltifat ettim hemen "aşkıım çok yakıştı, ne tatlı oldun" diye. Hemen içerdekilere göstermeye koştu tabi. Giderken de bir yandan bana seslendi;

"Anneee, şu güzelliğimin bir resmini çek!"

Naapsın çocuk, poh poh perisi oldu çıktı tabi üç evin biricik kızı olunca :)

Ceylo Birthday Volume 3

2010-06-20T13:40:00.000-07:00

3 yaşındaki minnie prensesimin doğum günü partisi!

Birbirinden tatlı arkadaşlar, oyunlar, şarkılar, hediyeler, gülücükler... Tam düşlediğim gibi bir kutlama oldu. Bizi yalnız bırakmayan dostlara birkez daha teşekkür buradan.

Pazar günü ise ailelerimiz bizdeydi 2. parti için. Fotograf makinamız bozulduğu için hiç foto yok :(

Babalarımızı ve Ceylonun doğum gününü bir arada kutladık. Çifte mutluluk yaşadık belgelenemese de :)

Sonrasında bir ilk yaşadık. Kızımızın yılsonu gösterisini izledik. Kendisi fotolarda okul korosunda coşarken görülüyor.

Nasıl bir heyecan, gözler nemli, kalbim pırpır... Öyle duygu dolu, yoğun bir gündü ki uzun zamandır böyle mutlu bu kadar yorgun hissetmemiştim. Anne olmanın tüm güzelliklerini yaşattı bana meleğim.

Tekrar iyi ki doğdun bebeğimmmm.

3 Sene Önce Bugün...

2010-06-15T00:11:00.000-07:00

Üç sene önce bu zamanlar kucağıma alıp varlığına aşık olduğum güzel gözlü meleğim; artık 3 yaşındasın.

Gülen gözlerine, mis kokuna, uzun ve komik hikayelerine, yumuşak sarılmalarına, neşeli şarkılarına, zıp zıp zıplamalarına, ipek saçlarına, kucak kucağa uykularımıza, ve hayatıma kattığın daha nice güzelliğe tutkunum.

Pembe aşığı güzel prensesim;

iyi ki doğdun.

Beni mi anlatmış (ve tanıdığım pek çok kişiyi)

2010-06-13T04:04:00.000-07:00

...
Aynı anda bin bir farklı şey yapıyorsun. Hiçbirşey tamamlanmıyor; herşey eksik kalıyor. Hem de sonsuza dek eksik kalıyor. Öleceksin ama hiçbir şey tamamlanmış olmayacak. Tek bir yönde bile işlerin tamamlanmış olmayacak, çünkü bütün yönlere doğru aynı anda koşuyorsun. Birçok parçaya dönüşmüşsün, bir bütün değilsin. Zihnin seni bir tarafa çekiyor, kalbin başka bir tarafa çekiyor, bedenin de başka bir yöne gitmek istiyor, sen her zaman bir şaşkınlık içindesin. Hangisini dinleyeceksin? Ayrıca zihnin de tek değil, birçok zihnin var. Sen çok ruhlusun; içinde bir zihin kalabalığı var. Bir birlik, bir uyum yok. Sen bir orkestra değilsin; hiçbir şey akortlu değil. Herşey başına buyruk hareket ediyor, kimse diğerini dinlemiyor. Sadece gürültü yaratıyorsun, müzik değil.
...

Osho (Sezgi - Manığın Ötesini Bilmek)

Güzel Bir Yaz Günüydü

2010-06-11T13:01:00.000-07:00

Sabah kuzumu okula gönderdim babasıyla. Öperken "Bugün seni ben alacağım okuldan." dedim. Gülümsedi. Daha bir neşeli gitti bu sabah sanki. Ya da bana mı öyle geldi?

Sonra başladım listemdekileri yapmaya.

Çamaşır, bulaşlık, derleme toplama... Bugün hedefim prensesimin odasıdı. 3 torba çöp attım. Oyuncak, kıyafet, dolap, çekmece ve hatta duvarlar elden geçti. Uçarak gittim okulun kapısına öğlen. Allahım ne büyük keyif, elele geldik evimize.

Odasına bayıldı! Kocaman açtı gözlerini ve "aaa anneee!" diye başladı :)

Sonrası İyi Cüceler. Kerem, İrem Duru ve Ceylin. Keyifli zamanlar, çay-kahve, kitap alışverişi ve tatlı bir yorgunluk. Babanın ofisine kısa bir ziyaret. Hızlıca yenen akşam yemeği, ailecek oynanan yeni bingo oyunu ve cuuup yatak.

Mışıl mışıl uyuyan mutlu ve yorgun bebeğim. Daha ne isterim?

Bunları Sevdim

2010-06-09T05:23:00.000-07:00

"Sakın unutma, ne zaman karşına bir seçenek çıksa, bilinmeyeni, riskli olan, tehlikeli ve güvencesiz olanı seç. Hiçbir zaman zarara uğramazsın."

"Yaşlanmak bilge olmak demek değildir. Eğer gençken bir aptalsan ve artık yaşlandıysan, sadece yaşlı bir aptal olursun, hepsi bu!"

"Hayatın kendi başına bir anlamı yok. Hayat bir anlam yaratma fırsatıdır. Anlamın keşfedilmesi değil, yaratılması gerekir. Anlamı, ancak onu yaratırsan bulursun. Orada bir çalının arasında durmuyor. Yani sağına soluna bakınca, biraz arayınca bulamazsın. O bulunacak bir kaya gibi durmuyor. O, yaratılacak bir şiir, söylenecek bir şarkı, edilecek bir danstır."

...OSHO...

Pek Bir Hisli Haftasonu

2010-06-06T12:45:00.000-07:00

Cumayı anlatarak başlamak isterim elbet. Öncelikle darısı her dileyenin başına. Çalışan bir anne için lüks değil düpediz ihtiyaç bence. Umarım bu tür seçenekler artar da hem kariyer hem annelik isteyenlerin hayatları bir nebze olsun kolaylaşır yurdumda. Gavur yapıyor kardeşim, bizim neyimiz eskik di mi ama?

Şimdi nispet yapar gibi olmak istemem ama, ne tatlı bir gündü. Tamam Cumartesi de tatil ama bu bir başkaydı. Tadı damağımda vallahi :)

Music together telafisi, ailecek öğlen yemeği üzeri dondurma keyfi, anneanne ziyareti, evde nicedir bekleyen işlerin halledilmesi, duş kuaför ve bir arkadaş buluşması. İlk hafta için oldukça verimli kullandığımı düşünüyorum bu pek değerli günümü.

Değerli, meğerli sonuçta 24 saatcik değil mi işte. Geldi geçti.

Cumartesi sabahı music together kapanış pikniği vardı. Şimdi ben bundan 6-7 hafta önce geçmiş olumlu tecrübelerimize güvenerek bir heves kayıt yaptırdım MT aktivitesine. Yavrum kuzum şakısın, dansetsin, coşsun, eğlensin diye. Fakaaaat;

Sonunda şarkıları süper ezberleyip tüm hareketlerini öğrenen ve de dizlerini döve döve (katılanlar, bilenler hayal ediverin işte) derslere coşkuyla katılan kim?

Ben!

Sağı solu kurcalayan, gitmiyceem diye tutturan, ekibi kurup dersi sabote eden, etrafta koşturup nedensiz kahkahalar atarak dikkat dağıtan, şarkılara keyfi olduğunca ucundan eşlik eden kim?

Ceylin

Eee ne anladım ben bu işten demeden edemiyeceğim. Hani kuzum müzikal bir kişiliktin? İlk kurduğun cümlelerden biri "Beste daptım!" idi. Nooldu doğduğundan beri dinlediğin ninni, türküler, nerede "gökyüzünde yalnız gezen yıldızlar"ı dahi içeren zengin repertuarın??? Cadı seni, işin gücün şamata.

Pek bir doluymuşum yahuu :) Neyse ne diyordum, ha piknik.

Tabi piknikte bizim cadı son noktayı koydu. Dakika bir gol bir daha mutlu kalabalık "Hello everybody" diye dizlerini döverken Ceylin hanım eraftaki çıkı çıkılara (marakas) saldırıp, "yok oydu, onu istemem buydu" derken başladı böööooğğğ diye!.. O kadar emek vermişim 5 hafta, çalışmışım, performansımı görsün istiyorum sınıf. Nerdee!? Dersin yarısını uzak bir köşede ağlayarak geçirdi. Aman neyse ki sonu tatlı bitti. Garezi banaymış, ders bitince düzeldi hatun. Piknik kısmında ısındı ortama da oynadı arkadaşlarıyla.

Pazarımız ev keyfi ile geçti. 9'a kadar uyumuşuz. Kahvaltıda sevdiğimiz dostlar ve bebekleri bizimleydi. Yağmur da ayrı bir keyif kattı sohbete. Hazırla, ye iç, topla, aralarda da oyna zıpla derken yorulmuşuz. Tatlı yorgunluk :)

Bu gece uykudan önce sohbetimizde sordum kuzuma,"Doğum gününe hangi arkadaşların gelsin?" diye. Listelerimiz tutuyor mu merak ettim.

"Mmmm, Damla!" dedi.

"Başka?..."

"Mmmmmmmmmmm"

"Kerem olabilir mi?"

"Evet olur."

"Başka?.."

"Mmmmmmmmmmmmmmmmmmmm"

"Duru peki?"

"Yok, olmaz anne Duru gelmesin.."

"Aaaa, neden ama?"

"Çünkü o beni hiiiç seevmiiyooo anne!"

Dipnot: Son ziyaretimizde Ceylin Duru'nun oyuncaklarını teeek tek yoklamaya başlayınca e tabi Duru da haklı olarak "Ben Ceyyini hic sevmiyorum." deyivermişti. Gerçi sonrasında gayet lokum kıvamında oynadılar ama bizim minnoşa pek dokunmuş anlaşılan :)

İmdat Pınaaar, naaapıcaz bu cadılarla biz?

Son olarak: Pazartesi, gelebilirsin, korkmuyorum senden. Pehh!

Free Friday

2010-06-03T09:59:00.000-07:00

Yarın başlıyor.
4 gün iş 3 gün tatil!
Cumalarım artık benim. Cumartesim ve Pazarıma kardeş geldi :)

Böyle ışıklı, bu kadar parlağım bugün. Yok bugün değilsem de yarın kesin olurum.

Pazar

2010-05-30T08:31:00.000-07:00

Akşam yarım yamalak da olsa Eurovision izlendi. Sabah 9'a kadar uyundu. Polonezköye kahvaltıya gidildi. Dönüşte tini mini prenses anneyi uyutup babayla takılınca anne 1 saat döne döne uyudu.

Ardından çamaşırlar yıkandı. Tini mini prenses yıkandı çitilendi, mis koktu. Scooter'ı alıp babayla parka gitti. Yemek ve kek de pişti mi bu pazarın vadesi dolar.

Pazartesi kasvetine bire bir: Öpücük :)

BU Step Team

2010-05-29T04:21:00.000-07:00

Ve sonunda oldu. Biraradaydık, arkadaşlarım, bebekleri, hepimiz (Ah Burcu açmadın telefonunu!).

Sıradan bir gün nasıl daha da güzelleşti beraber olunca.

Keşke daha sık yanyana olabilsek.

Ve bebeklerimiz, inanılmaz. 10 sene önce neler konuşur, ne yapardık. Masal gibi.

Şimdi herkes bir minnoşun peşinde (Hadi Neşe ama!), sohbetler azıcık kırpık bölük.

Gülücükler boldu ya ona bak sen :)

Bu şekerlerin her birini ne kadar koklasam, öpsem doyamam.

Aşklarım benim :)

Demek istediğim..

2010-05-26T13:05:00.000-07:00

Yarın izinliyim hayırlı bir iş için. Biri Amerikadan diğeri Almanyadan iki can arkadaşla buluşulacak ve üç adet birbirinden tatlı kuzu mıncıklanacak. Hasret giderilecek, zaman nasıl da geçmiş, neler olmuş da bitmiş bir güzel didiklenecek. Gülünecek ve pek muhtemel ağlanacak.

İşten çıkar çıkmaz kuaföre koştum. Kuförde yaptırdığım yegane işlem olan düz föne manikür ekledim yarın kızlarla buluşacak olmanın şerefine. Sonra hoop eve. Aaa bir baktım canım babam ve annem en cadı kardeşimi yanlarına katmışlar ve bizim bahçeye doğru yürümüşler. Günlerdir çıkmıyordu evden, pek sevindim babamı görünce karşımda. Şükürler olsun sağlığı iyi. Atlattı ameliyat tantanasını.

Pınarcığım sormuştu, zaten not düşmek niyetindeydim. Diyet süper gidiyor. Yediklerime dikkat ederek, pilava makarnaya veda ederek, ara öğünlerime özen göstererek, ama kendime eziyet etmeden, yıpratmadan, 2 kilo kadar verdim. Guruluyum. Böyle devam kısmetse.

Music together'ın son haftaları artık. Bu hafta hatıra kalsın diye biraz fotagraf çekeyim dedim. Fakat söz konusu Damla ve Ceylin olunca ikisini doğru dürüst bir karede yakalamak mümkün olmadı. Pes etmek yok, bu hafta bir kez daha deneyeceğim. Muhtemelen Mina'nın katılımıyla ekibi üçleyecekler ve beni delirtecekler ama olsun :)

Ha bir de geçen hafta Kerem ve Serap ile 19 Mayıs kutlamamız vardı. Aman ne coştuk ne şımardık... Harika bir gün geçirdik. Özgürlük Parkı'nda kahvaltı, salıncak, kaydırak, kum, Mina sürprizi, koşturma, şarkılar, gülücükler derken nasıl geçtiğini anlamadık vaktin.

Lost bitti. Karı koca bir burukluk, bir boşluk, öyle kalakaldık. Cuma gecelerimizin vazgeçilmeziydi. İlk iki sezonu bir solukta sabahlara kadar izlememiz dün gibi. Ara ara içimize fenalıklar gelse de çok sevmiştik biz Lost'u. Aşkım baştan mı izlesek ne yapsak?

Not: Aaa! Bunu az önce facebook'ta buldum! Ben yüzünü çekemiyorum bir türlü diye vahvahlanırken işi bilen çalışmış yapmış! E tabi profesyonelin hali başka. Şahsen tanışmıyor olsak da buradan teşekkürler. Bu karede bizim cadı müzikle coşmuş ve kendini yerlere atmışken görüntülenmiştir :)

Üçümüz :)

2010-05-15T13:23:00.000-07:00

Bugün kuzum lokum, bal kıvamındaydı. Sabah 8 olmadan uyandı. Atladı aramıza. Belki 25-30 dk aramızda oyalandı. Babasını görememişti uyumadan önce. Bir bana bir babasına sarıldı sevgi böcüğü.

Giyindik, hazırlandık, kahvaltının ardından music together'a yetiştik. 2 haftadır katılamamıştık, özlemişiz. 2 haftadır şarkılarımız, Yapıncak öğretmenimiz, Damla, Tuna ve Mina dilimizden düşmedi zaten. Yine çok eğlendik.

Ardından kuzum beni öğlen uykusuna yatırıp kaçmış babasının yanına. 1 saat uyku iyi geldi. Baba-kızın da keyfi iyiymiş, biraz acıkmışlar o kadar :) Köfte-makarna hüplettik. Hazırlanıp yeni komşularımızla tanışmaya site toplantısına katıldık. Baba toplantıya devam etti biz anne-kız anneanneye uğradık 5dk.

Akşamüstü saat 6 civarı yorgunluktan hafif mız-mız bir prensesle başbaşa ne yapsam diye düşünürken 1 saatlik çalışmanın sonunda ailemizin kağıt bebeklerini yaptık. Çok eğlendik yaparken. Sonra da music together şarkılarımızı açıp bebeklerimizi dans ettirdik :)

Benzemiş sanki :)

Akşam güzel bir banyonun ardından güle oynaya uyudu meleğim. Az krizli bugüne bayıldım ben. Sırrı neydi bilmiyorum ama bugün aramızdan su sızmadı şükür.

Kendime Bir İyilik

2010-05-12T07:34:00.000-07:00

Rejime başlıyorum hemen yarın. Kararımı verdim. Uzun zamandır ihtiyacım var kendim için birşeyler yapmaya.

Ofiste işler yolunda gidip azıcık soluk aldım ya beklediğim ışık yandı bir anda. Gücüm var, isteğim var, vaktim de olacak... İçim kıpır kıpır oluyor düşündükçe.

Listem hazır, mucize bir formül filan değil, bildik şeyler. Sağlıklı beslen ve hareket et! Hepsi bu.

Yoga var bir de planlarım arasında. Haftaya bir aksilik olmaz ise başlayayım diyorum. Önce haftada 1 başlarım sonra bakarım artık. Haftada bir günde sabah erkenden sitenin bahçesinde yürüyebilirsem kendime ödül vermeyi düşünüyorum :)

Offf düşüncesi bile heyecan verici!

Başlangıç: 63 kg (!!!!!! :( allahım ben doğuma 69 kilo gitmiştim yaaaa)

Hedef: 53 olur 54 olur... 55'e bile tavım şu anda :)

Süre: 5 ay olur, 6 ay olur, yeterki olsun da!

Önemli olan alışkanlıklarımı değiştirmek ve daha sağlıklı yaşamak. Kilom zaten düzene girer bunları yapabilirsem. O nedenle ayda 5 kilo vereceeem gibi abuk sabuk hedeflerim yok. Yazık bana yaa, kendimi seviyom, canım benim, ya da canım ben :)

Madde Madde...

2010-05-06T05:09:00.000-07:00

Bu aralar neler olmuş diye merak edersem ileride bir gün:

-Şirketim yola gelip istediğim maddeleri sözleşmeye ekleyince Hazirandan itibaren Cuma'ları serbest olmanın hayalini kuruyorum.

-Akşam yemeğinde tüm uyarılarıma rağmen yerinde durmayan meleğime salonda bekleme cezası verip, mutfaktan çıkmamak için direnince kapının önüne koyup, kapıyı kapatıp, serçe parmağını sıkıştırıp canını yaktım ya, parmaklarımı kesesim, kafama sopayla vurasım, kendimi camdan atasım var. SALAK kafam! Bin kere, milyon kere şükürler olsun ki birşeycik olmadı yavruma.

-Babamın güzel kalbi ve damarları yorulmuş, yarın sabah operasyon ile düzeltecekler. By-pass, yarın. Allahım sen yardım et. Bir süre "aile bağları" modum "on".

-Nazlı'yı ve Özlem'i bekliyorum. Maviş Babil'i, prenses Selin'i ve patron Deniz'i görecek olmanın heyecanı var içimde. Bir de Kaya kuzusu var, Rana'nın bebeği. Onu da görmem gerek. Arkadaşlarım anne oldular hep, ne güzel.

-Prensesim çok tatlı çok bal. Anneanneyi özleyince "Babaanne götürebilir dede'yi hastaneye" diyor, şu meşhur reklam şarkısını söyleyince ben "Hayatın anlamısın ne demektir anne?" diyor, hıdırellez için gül ağacına bağlarken bohçamı "Peki anne dileklerimiz nerededir?" diye soruyor.

Soruyor, öğrenmek istiyor, bol bol merak ediyor şu aralar. Büyüyor, hem de çok hızlı.

Suya Düşen Hayallerim

2010-04-30T01:13:00.000-07:00

Nasıl da heveslenmiştim. Sabah meleğimle güzel bir kahvaltı, ardından yoga, öğleden sonra kah evde kah dışarıda, bazen başbaşa, bazen arkadaşlarla... Canım fena halde sıkkın.

4 gün iş 3 gün tatil hayalime el salladım. Sözleşme değişikliğini avukatıma göstermemiş olsam beni ayakta uyutacak olan şirketime şunu demek istiyorum: kendi %80'nini kendin yarat, herşeyi şirketten bekleme! Bundan böyle 10 civarı başlar 17 civarı bitiririm olayı. Öğlen de uzun ve keyifli bir öğle yemeği molası veririm. Bu motivasyonla ancak bu kadar.

Bayram Şekerim

2010-04-23T10:01:00.000-07:00

Balım benim, boncuk gözlüm, kalbim, canım...

Gözyaşlarım senin için ve çok şükür sevinç ve gururla aktı dün. Sınıf arkadaşlarınla harika bir gösteri hazırlamışsınız 23 Nisan için. Gösteri dediysem öyle danslı müzikli bol atraksiyonlu birşey değildi laf aramızda. Ama işte yanaklarımı ıslatmaya, kalbimi kabartmaya yetti. Nasıl güzeldin(iz) anlatamam. Kelime bulamam.

Bebeğim. Meleğim...

Pırıl pırıl, bıcır bıcır, akıllı, tatlı, ve kocaman bir çocuksun artık. Bayramın kutlu olsun bal kızım.

Bu sabah törenleri izlemeye dedenin okuluna gittik. İyiki de gitmişiz. Etraftaki coşkuyu, cıvıl cıvıl çocukları görmek hem sana hem bana çok iyi geldi. Bir de güneş parlayınca gökyüzünde sıcacık olduk. Sana nice sıcak, mutlu, taptatlı 23 Nisanlar dilerim güzel yavrum.

Halı

2010-04-21T06:58:00.000-07:00

Dün ben Ankara'dayken evdeki kullanmadığımız minik halıyı yere sermiş. Uzanmış boylu boyunca, başlamış debelenmeye. Anneannesi "kalk kızım yerden, üşüyeceksin!" demiş. "Bu halı benim annem" demiş, "Anneme sarılıyorum, onun kucağına yattım." diye eklemiş.

Eve vardığımda sarıldık. Annem anlattı olanları. Kalbimde bir sızı, ağlasam mı gülsem mi bilemedim. Yüz kere öptüm, "yavrum, kuzum ama senin annen benim!" dedim. "Bak ben seni çoook seviyorum!" dedim. "Halı da seviyor beni." diyor! Çıldıracağım!

Amaaa, amaaa... "Senin annen benim. Seni halıya vermem..." diye geveledim birşeyler. "Ama anne, keşke halı benim annem olsaydı. Sen işe gidiyorsun hep!" dedi.

Bu sabah bedenim ofiste ama ruhum... Dünden beri başımda bir zonklama, kalbimde garip bir sıkışıklık, bir boşluk, aynı anda...

Birdenbire...

2010-03-30T06:50:00.000-07:00

Anlamsız geldi buraya yazıp durmak...

Paris

2010-03-11T05:51:00.000-08:00

Vizeler, biletler tamam.
Otel ayarlandı sayılır. Bavulu da topladıkmı oldu bu iş.

Bekle bizi Paris, 10 güne kalmaz oradayız :)

Kırmızı Ağaç

2010-03-02T04:12:00.000-08:00

Sabah okul yolundaki sohbetimizden:

C: Anne? Neden kırmızı ağaç olmaz?

A: Olabilir hayatım, ama bizim yaşadığımız yerde yok. Ormana gidersek, sonbaharda özellikle, kırmızı ağaç görebiliriz. Ama biz şehirde yaşıyoruz, çok ağaç yok burada.

C: Anne, ben şehirde yaşamayı sevmiyorum!

Ne diyebilirim ki kuzum, benim de sevdiğim söylenemez. Umarım doğanın her tonunu görüp tanıyabileceğin bir yerde yaşama şansın olur bebeğim. Şimdi değilse de yakında. Umarım.

Birkaç Ufak Mesele

2010-02-27T08:06:00.000-08:00

Hastalıklar gelip gitti. İlaçlar bitti. Sonunda hayalini kurduğum gibi hiç seyahatsiz bir hafta ofiste geçti. Kocam (ben ona kısaca kahramanım diyorum) "Sen biraz dinlen" diyerek prensesi de kapıp çıktı ya az önce, bana da ayaklarımı uzatmak düştü ya, gündemimi maddeleyesim var.

Başlamadan önce yanıma sıcak bir çay ve sırf ona arkadaş olsunlar diye birkaç tatlı bisküvi aldım. Vakit bol ne de olsa, fotograflarını bile çektim :)

Mthrcare isimli şirin mağazanın bize yaşattığı kabus neticesinde kuzumuz 90X190 ebatlarında, büyük, konforlu ve şık karyolasına bir türlü kavuşamamış, odası düzenlenememiş, babasının kanepede uyuma çilesi bitememiştir.

Yeni yatak beğenmek üzere Perşembe iş çıkışı ve Cumartesi kahvaltı sonrası Modoko turlarından beklenen verimli sonuçlar alınamamış eller boş eve dönülmüştür. O kadar mağazaya girip çıkıp hem zevkimize hem kesemize göre birşey bulamamayı nasıl başardık hiç bilmiyorum. Bir iki model arasındayım, fakat kafam iyice karıştı. Ne de sevinmiştim gezip tozmadan seçtim, oh, diye. Şans işte!

Bu hafta kahramanımın doğum günüydü, tekrar kutlu olsun yeni yaşın aşkım! Birlikte, sağlıkla, nice yaşlara...

Tahtalara vurayım, baba-kız bu hafta bir başkaydılar. Geçen haftalarda yanağından öpen babasını itip, yanağını eliyle silip, suratını asıp "Anneee, baba beni ööpptüüü!" diye mızıldanan minik şebeğimiz bu hafta "Baba lütfen gitmeee, sen de bizimle uyuuuu" dizeleriyle mest etti babasını. Öpücükler, oyunlar, beraber uyumak istemeler... Bize biraz yabancı durumlardı bunlar, o nedenle pek sevinçliyiz.

Hatta ve hatta bu güzel gelişmeleri fırsat bilip Cuma iş çıkışı özlediğim iki arkadaşımla yemek+dedikodu yaparak muhteşem ikiliyi başbaşa bırakma cesaretini bile buldum. Çok da iyi etmişim. Harika vakit geçirmişler! Eve geldiğimde mışıl mışıl uyuyordu meleğim, kahramanımın da ağzı kulaklarında tabi :)

Bu hafta bir de piyangodan Paris'te bir toplantı çıktı bahtıma. Mart sonu, 2 gece Paris. Hatta belki haftasonu ile birleştirilip 3-4 gece. Yuppii! Kahramanım hadiii, ayrala şu vize işini de hep konuştuğumuz başbaşa tatil olayını hayalden gerçeğe dönüştürelim. Hem de Paris'te :)

Hediye

2010-02-24T04:00:00.000-08:00

Header Serap'ın hediyesi.
Ne zamandır yapmak istediğim ama bir türlü vakit ayıramadığım bir şeydi.

Çok ama çok teşekkürler Serap'cığım :)

Erken Uyuyan Prenses ve Mutlu Annesi

2010-02-18T11:21:00.000-08:00

Havanın ısınmasını fırsat bilip anneanne ile parka gitmiş bugün. Özlemiş olacak ki, uzun uzun oynamış parkta. Yazın iş çıkışı parka uğrar alırdım onu. Anıları canlanmış boncuğumun :) "Anane, annem parka geliyordu, beraber oynuyorduk, sonra da evimize gidiyorduk dii miii?"

Bu akşam yediye doğru eve vardığımda gözlerinin yalnızca %50si açıktı. Yemek yemedi, süt içmedi, sadece mahmur mahmur bakındı. Bir de uykusuzluk ve yorgunluk nedeniyle ufak bir kriz çıkardı. Ardından pijamaları giyip yatağa zıpladı. Hiç itirazsız 20:15'de mışıl mışıl uyur konumdaydı :) Sanırım park yaradı. Uzun zamandır yaşanmıyordu bu sahne evimizde ya, şaşkınlıkla karışık bir mutluluk sardı bizi.

"Unutmamak İçin" isimli bölümümüzde bu hafta yine neşeli bir anıya yer veriyoruz. Okul bülteninde bu ay renkleri öğrendiklerini gören baba üzerindeki bluzu göstererek kızına sorar: "What colour is this?" Pembe bluzüne hızlı bir bakış atan tini mini hanım cevap verir: "Koyuu PINK!" Ehh başlangıç için fena sayılmazsın bebeğim :)

Küçük Hanımın İstek Listesi

2010-02-12T14:34:00.000-08:00

Bu haftaya da bir İzmir bir Ankara seyahati sığdırdıktan sonra sağ salim evimdeyim. Bu akşam eve vardığımda öyle yorgundum ki... Kafam kazan gibi.

Yorgunum ya, kuzuyu bir süre sabit tutmak için "Sohbet edelim mi biraz?" dedim. Sohbet koyulaştı bir ara:

C:Ben de seninle Ankara'ya geliyim mi anne? Orda resim yaparım.
A:Ankara'da hastanede benim işim hayatım. Araştırma...
C:Sen büyüyünce doktor olacaksın anne :)
A:Peki sen? Doktor mu, mimar mı, yoksa öğretmen mi?
C:Ben büyüyünce nasıl bir insan olacağımı merak ediyorum?
A:Ne olmak istersin?
C:Büyüyünce böööyle bir insana dönüşücem, biliyorum. Sonra da bir öğretmene dönüşücem.
A:Başka?
C:Sonra da baloncuk yapıcam, çook baloncuk çıkarıcam :)

Bu bal yanak son günlerde zor anlar yaşatıyor bize. Sık sık "Benim hiiç ....'m yok!" diye büküyor boynunu. Ama öyle şeyler buluyor ki cadı gülsek mi ağlasak mı bilemiyoruz.

Sahne I, akşam yemek masasında:

C:Ben yeşil rengi seviyorum amaaa Azra'ya yeşil ayakkabı almışlar :(
B:Öyle mi kızım...
C:Benim hiç yeşil ayakkabım yok..
B:Okul ayakkabın eskimişti zaten, alalım mı kızım sana da yeşil, çiçekli böyle...
C:Yok kelebekli olsun..

Şimdi bu olay ilk kez yaşandığında biz tabi acemi anne baba olarak bir tanecik kuzumuza kıyamayarak "Yavrum, kuzum, yeşil ayakkabısız mı kaldın, vah sana!" kıvamında eridik ve de "Alırız" dedik. Ve hatta tamamen tesadüf eseri ben tam bu tanımlara uyan bir yeşil ayakkabı gördüm, tabi ki aldım.

Meğer bu sadece buz dağının görünen yüzüymüş. Bizim kızın eksikleri pek çokmuş.

Buyrun Sahne II:

Sabah okula Minnie Mouse ile giden tini mini kız çocuğu o gün kukla günü olduğu için getirilip rafa bırakılmış Minnie Mouse kuklasını görür ve gözlerini 3-5 sn kuklaya diktikten sonra dudaklarını "yine" büzerek anneye döner...

C:Anne? Benim hiç Minnie Mouse kuklam yok :(
A:Hayatım bak senin de Minnie oyuncağın var. Bu da çok güzel.
C:Anne ama benim neden Minnie kuklam yok?
A:Aşkım o kadar çok oyuncak var ki oyuncakçıda, hepsini almamıza imkan yok! Evimize sığmaz. Arkadaşından izin alır bakarsın kuklaya.
C:Ama ben Minnie Mouse kuklası istiyorum.
A:??!!!

Aynı günün akşamı konuyu tekrar açtı. Oldukça ısrarlıydı. Benzer açıklamalar yaptım ama "Görürsek alırız çok istiyorsan." demekten de kendimi alıkoyamadım. Bilmem ki yanlış mı yaptım?

Son olarak bu gece uykudan önce nereden geldiyse aklına artık "Benim hiç yavru kedim yok!" dedi en dokunaklı yüz ifadesi ve ses tonuyla. Kedi sevmeyen babayı bile ikna etmek üzereydi. Beyaz bir yavru kedi istiyormuş. "Benim de yok canımın içi!" deyince de "Paylaşırız seninle." dedi.

Peşpeşe benzer durumlar yaşayınca yeni bir strateji geliştirmek şart oldu. Tez zamanda ilgili kaynaklar tarana, bir hal çaresi buluna! Azla yetinmeyi, elindekinin kıymetini bilmeyi bu tini mini hanıma öğretmeli.

Bizde son durumlar böyle. 3'e doğru son sürat ilerlerken hergün yeni bir durumla karşı karşıya buluyoruz kendimizi. Varsa önerisi, deneyimi olan dinlemekten büyüüük zevk duyarım.

Tahinli Kurabiye Kokusu

2010-02-07T12:35:00.000-08:00

Cuma akşamı döndüm 1 gece konaklamalı Ankara gezisinden. Tamam iş için gittim ama bir gececik evden uzak, kendi başıma, eve dönme telaşı olmadan, ne oynasak şimdi diye düşünmeden, yemek hazırlama faslını pas geçerek, prensesi pijama giymesi ya da diş fırçalaması için ikna etmek zorunda kalmadan sadece kendim için plan yapmak ne yalan söyleyeyim iyi geldi. Ne de olsa kuzum en güvendiğim ellerde, anneanne ve babası ile neşe içinde oynamaktaydı. Ne zaman arasam fonda ya uyduruk neşeli şarkılar, ya kahkahalar (maaşallah!) olması içimi iyice rahatlattı.

Bir alış-veriş merkezine attım iş sonrası kendimi. İndirimin keyfini çıkardım :) Sinemaya gitmeye niyetlenmiştim ama sabah 5'te kalkmış olmanın etkisiyle fena halde yorgun hissettim. Odama döndüm. Kitaptı internetti derken erkenden uydum. Sabah otelin kış bahçesinde nefis bir caz müzik eşliğinde, yağan kar tanelerine karşı güzel bir kahvaltı yaptım. Ruhumu da eğledim, kendime geldim.

Dediğim gibi döndüm geldim Cuma akşamı. Haftasonu kendimi yine mutfakta buluverdim. Bu kez tahinli cevizli kurabiyeler pişirdim. Kocam ve kızımdan geçer not aldım :)

Cumartesi hava güzel olunca kuzuyu parka götürdük. Ne zamandır gidememiştik kardı kıştı taşınmaydı derken. Miniğimin Minie'si hep yanında bu aralar. En kıymetlisi, biricik Minie Mouse'u. Okul, market, park, mutfak, uyku ve hatta tuvalet... Yapışık yaşıyorlar.

Bir gece iki günlük ayrılıktan sonra haftasonu biz de yapışıktık. Aramızdan su sızmadı. Bir iki ufak olay dışında pek anlayışlı ve uyumluyduk. Bol bol uyduruk şarkılar söyledik, boyadık, gösteriler yaptık. Bu aralar en sık sorduğu soru: "Bir gösteri yapalım mı/hazırlayalım mı anne? Ne dersin?" ya da "Bir tiyatloya ne dersin anne?" Kendisi tabi ki Minie oluyor tiyatroda ben de artık Daisy ya da Deniz Kızı Ariel, bahtıma ne düşerse. Bugün Duru oldum mesela "Ben Ceylin'im sen de Duru'sun anne, tamam mı?" dedi. Kulaklarınızı çınlattık Pınar'cım :)

Pazar günü tıpkı geçen pazar gibi evdeydik tüm gün. Bu kez hasta koca kontenjanından. Kurabiye, adaçayı, ıhlamur ve ilaçlar umarım iyileştirecek fena halde acıyan boğazını.

Önümüzdeki 3-4 hafta hep böyle sağnak seyahatli geçecek. Eskiden olsa bu tempoya lanet eder söylenirdim. Bu aralar içimde tarif edemediğim bir kabul ediş var. İş için ziyaret ettiğim çocuk hastanelerinin kalbimi sızlatan etkisinden biraz (milyon kere şükür sağlıklıyız), bir de yaza doğru gerçekleşmesini beklediğim işle ilgili ufak bir değişikliğin motivasyonu sanırım. Giderim de gelirim de... Yedim kurabiyeleri, bin kaplan gücündeyim şimdi :)

Evde Geçen Haftasonu

2010-01-31T12:49:00.000-08:00

Haftasonuna geçmeden önce Salı gününe dönmek istiyorum.

Kar-buz dolayısıyla evden çalışmamıza izin verilmişken ben hem hasta olmak üzereyim ve fenayım, hem de inanılmaz derecede yoğunum. Başım zonklar, boğazım ağrır, telefonum susmaz, işler bitmez... Veee aynı dakikalarda miniğim de "kulağııım!" diye feryat eder. Anneanne susturamaz, "annem sarılsın, annem kucağına alsın..." diye ağlar da ağlar yavrucak. Anası kafasını bilgisayardan kaldıramadığından ne yapacağını bilemez, fenalaşır, boğazı düğümlenir, home ofis günlerine veda ettiği için şükürler eder. Neyse ki baba yetişir, minik doktor amcaya yetiştirilir. Orta kulak iltahabı teşhisi ve bir şişe antibiyotikle eve dönülür. O arada annesi işleri toparlamıştır da kuzuyu bağrına rahatça ve doya doya basar. Bir de çay demler. Sabahki gergin anların acısını çıkarırlar hep beraber.

Kulak burun boğaz durumlarımız normale döndü çok şükür. Prenses okulu astı birkaç gün. Ev keyfi yaptı. Bol bol şımardı. 4 gün süren ev hapsinde ben de pişirme taşırma çalışmalarıma hız verdim. Kakaolu kurabiyelerimizden ofis arkadaşlarıma ve yeni kapı komşularımıza da götürdüm. Ofistekilerden geçer not aldım, hatta pastaneden aldığımı sananlar oldu, artık nasıl bir imaj çizdiysem :) Minik bir kız bebekleri olan yeni komşularımızla tanışmak için de tatlı bir bahanem oldu.

Gelelim haftasonuna... Cumartesi sabahı tatlı arkadaşlarımızla uzun keyifli bir kahvaltı, ardından sohbet, oyun, ev keyfi yaptık. Esin teyze, Erdal amca ve biricik Dilamız iyi ki geldiler, günümüzü renklendirdiler.

Onlardan sonra düştük yollara, kuzuya yatak bakmaya. Bizim prenses bir süredir, yeni eve taşındık beri, bizim yatağa yatay geçiş yaptı. Kendi bebeklik beşiği artık dar gelir oldu. Deli gibi kol bacak bir yanda uyduğundan bize de rahat uyku yok günlerdir. Beğendiğimiz bir yatak vardı, gittik aldık bakalım. Umarım yeni yatağını sever de küçük hanım biz de şöyle kesintisiz bir uyku çekeriz sonunda. Yatak işini hallettikten sonra Ceylo'yu anneanne-dede ikilisine emanet edip Ike.aya gittik. Aklımızdaki birkaç eksiğide oradan tamamladıktan sonra döndük evimize.

Pazar günü tüm gün evdeydik. Ne zamandır ennn sevdiğimiz aktivite olan boyama, resim yapma işine bolca vakit ayırdık yine. Bu elma yiyen tipitip öyle hoşuma gitti ki sonradan bakıp gülebilmek için ekleyeyim buraya istedim. Resimdeki elma yiyen çocuğu miniğim çizdi, elmayı beraberce boyadık. Bir de çocuğun kollarını çizmesine az destek verdim :) Gerisi ona ait.

Biz evde planladığımız toparlama, yerleştirme, duvar delme, raf asma, çamaşır yıkama, giymediğimiz kıyafetleri ayıklama gibi işlerle ilgilenirken prensesim de yeni aldığımız oyuncakla uzun süre oyalandı. Ben neler yapabileceğini göstermek için bir süre oynadım onunla, sonra kendi haline bıraktım. Artık sevdiği oyuncaklarla kendi kendine uzun süre oyalanabiliyor akıllı bıdığım.

Sonra Neşe geldi Tuğra'yı da kapıp. Tuğra ile hiç foto yok maalesef. Nasılsa yakalayamadık iki miniği yan yana. Ama iyi ki geldiler. İşleri toparlayıp çayı demledik. Minikler oynarken birer gözümüz-kulağımız onlarda sohbet ettik yine de. Aaa unutmadan, çayın yanına çikolatalı turta bilem yaptım. Vallahi kendimi aştım!

Şimdi mutlu ama yorgun bol seyahatli bir haftayı karışılamaya hazırlanıyorum. Önümüzdeki haftasonu için planlarım hazır. Tabi ki yine evle ilgili. Bu ev işlerini tamamlayana kadar haftasonlarını evde ya da ev alışverişinde geçirmeye devam.

Karlı, Neşeli, Yeni

2010-01-25T01:57:00.000-08:00

Cuma günü masama gelen bu güzellikler haftasonunun güzel geçeceğinin habercisi gibiydi. Bir de üstüne hava tahminleri kar yağışı gösterince benden mutlusu olamazdı. Evden hiç çıkamama ihtimalini göz önünde bulundurup haftasonu için detaylı bir alışveriş yaptıktan sonra eve ulaştım.

Ve işte uzun süredir hayalini kurduğum beyazlığa kavuşmuştum. Kardan adam yapmak için 20 dk kapı önüne inmemi saymazsak evden hiç çıkmadım. Perdeleri sonuna kadar açıp manzaranın keyfine vardım. Pişirdim, yedim, içtim, tembellik ettim. Sanırım 1-2 kilo aldım bu kısa zamanda. Ama güzel planlarım var bu konu ile ilgili. Karlar erir erimez, tez zamanda... O yüzden şimdilik koyverdim gitti.

Kardan adam, kartopu, boyama, şarkı-türkü, lego, öğretmencilik, çizgi film, hatta bolca çizgi film... Yok kesmedi bizi. Yetiştirmesi gereken işler nedeniyle ofiste olan babaya sürpriz yapalım dedik, deliye hergün bayram dedik, kar manzarasına da ne çok yakışır dedik, geç olsun güç olmasın dedik, çıkardık ağacımızı.

Prensesimin neşesi görülmeye değerdi. "Anneeee, yeni yıl geldi galibaa!" dedi heyecanla. "Evet" dedim "Sahiden de yeni yıl geldi birtanem!" Süsledik beraberce ağacımızı harika müzikler eşliğinde. Arada dans da ettik. Sonra beraber pişirdiğimiz limonlu kekten hüplettik eserimizi seyrederken. Ne keyif...

Bugün de yıllık iznimden kullanıyorum. Hatta belki yarın da. Öyle iyi geldi ki evde avarelik yapmak, tadına doyamıyorum. Şimdi anneanne ziyaretini fırsat bilip kar manzarasına karşı çay eşliğinde kitabıma gömüleyim.

Yakın ya da Uzak

2010-01-21T11:31:00.000-08:00

Yarına bitmesi gereken fakat henüz yarılanmamış bir işi öylece bırakmak pahasına akşam 6 gibi çıktım ofisten. Yolda kendi çapında duygusal, dokunaklı bir şarkıya ağladım ama kesmedi. İçimden "bu muydu yani? hıh! daha fazla hüzün, keder, gözyaşı istiyorum!" dedim. Şöyle böğürerek ağlayabilseydim içli bir şarkıya (ama en çok da kendime) rahatlayacaktım. Olmadı. Ev iş arasının arabayla 10dk olmasına sevinsem mi üzülsem mi bilemedim. Şöyle 1 saat kalabilseydim trafikte, beklediğim şarkı kesin çalacaktı radyonun birinde. Olmadı.

Kapıdaki minik prensesin "Kim oooo?" sorusu neşemi azıcık yerine getirmişti aslında. Ama hemen ardından daha ben ayakkabılarımı çıkarmaya çalışırken aynı minik prenses küütt diye yere yapışınca, ve ardından ağzından akan kanları görüp feryat figan ağlamalarını duyunca, o azıcık neşeden de eser kalmadı tabi. Zor da olsa ağzını yıkayıp kontrol ettim. Çok şükür önemli bir durum yokmuş.

Öğlen uykusunu yine es geçmiş olan bu yaralı ve de kınalı kuzu tabi ki her saniye ayrı telden çaldı. Kah güldü, kah ağladı. Yemek yemek istemedi ağladı, sonra boyalarını istedi neşeyle, sonra hello kitty çizemiyorum diye ağladı, sonra minie mouse'u getirip güldü, mickey nerde dedi ağladı... Bense yalnızca ona eşlik ettim sessizce. O ağladı ben sarıldım. Ağlamak istedim aslında onunla, ama yapamadım. O güldü ben sarıldım. Gülemedim de nedense. Sonra "Hadi bakalım!" dedim "Uyku vakti." Binbir numarayla pijama, süt ve kitap seçme faslını hallettim. Diş fırçalama kısmını bu akşamlık atladım, bahanem de hazırdı nasılsa: kuzunun dudağı uf olmuştu!

Her nasılsa yatakta dört dönme faslı kısa sürdü bu gece. 2 masal sonrası çabucak uyudu benim mis kokulu balım. Bense bir süre daha tuttum minicik elini. Sanırım bugünün, ve hatta son zamanların en huzur dolu anıydı benim için.

Saat henüz 9 bile değil. Hemen kendi standardlarımda uzun ve keyifli bir duş al, etrafı toparla, kuzuyu kontrol et, saçlarını kurut, kuzuyu kontrol et, maske, krem, son bir kontrol... Saat daha 09:25. Vay canına amma hızlıyım.

Akşam yemeği yemediğim için guruldayan midemi 1 adet muz, 1 avuç kaju ve 1 adet ki.nder çikolata ile sakinleştrdim. Lavabodaki kirlileri makinaya yerleştirip, çöpü dışarı çıkardım. Çay da hazır.

Ağlama isteğim azaldı sanki. Çikolatanın etkisi olabilir mi? Belki de uzun süredir sürmediğim kremlerin kokusu? Duştan sonra içilen sıcak çaydan da olabilir.

Bu aralar kafam karışık biraz. Uzak olan yakınlar, yakınımda olup uzağa gidecek olanlar, uzaklaşmasını hayal ettiğim bir dolu iş, isteyip de bir türülü yaklaşamadıklarım. Hayat bu, beklemekten başka fazlaca bir seçeneğim yok.

Nazlı'ya not: Ah bu gece arasa ne iyi olur diye geçirdim içimden sık sık. Kısmet...

Foto notu: Fotoda kuzu bir başka melek uykusunda iken görüntülenmiştir. Bu gece ile ilgisi alakası yoktur.

Her geçen gün büyüyen hazineme özel not: Bu gece 08:30'da melekler gibi mışıl mışıl uyuduğun ve anneye hediyelerin en güzelini (zaman!) verdiğin için sana ne kadar teşekkür etsem az bebeğim. Masala başlamadan da söyledim ya; seni çok seviyorum!

Home Sweet Home

2010-01-14T13:26:00.000-08:00

Sonunda oldu. 2009'un bitmesine bir gün kala, iki ayak bir pabuçta, hevesle, heyecanla, yorgunluk ve biraz da kırgınlıkla taşındık yeni evimize.

Yerleştik mi? Eh, sayılır. Eksik listemizde henüz üstü çizilmeyi bekleyen bir dolu şey olsa da ev yaşanır hale geldi ya buna da şükür.

Neyse ki prensesim yeni evimizi ve odasını çok sevdi. Kolay uyum sağladı. Daha dün anneannesi ile oynarlarken nereden geldiyse aklına artık "Maaşallah yeni evimiz çok güzel!" diyordu komik kız :)

Bu aralar kendimi fena halde ev işlerine ve dekorasyona adadım. Vaktimi i.kea, e.sse, u.nique a.rt ve bilumum halı mağazalarında harcıyorum. Dekorasyon dergilerim etrafta. Internetten halı yıkamacı, duşakabin, çocuk mobilyası, abajur filan bakıyorum. Kafamda fikirler uçuş uçuş. Bir de işin bütçe yapma faslı olmasa benden mutlusu olmayacak. Kıyafetlerin yerlerini, mutfak dolabının düzenini, banyodaki ıvır zıvırın yerini değiştirip duruyorum. Hayırlısı bakalım...

Özlem ve kuzuları geldiler sonunda. Akşam Pınar'lardaydık. İşten erken kaçıp Ceylin'i almak için eve gittim önce. Beni kapıda karşıladı. Üzüm gözlerini kocaman açıp hisli hisli "Beni Duru'ya götürür müsün anneeee?! Lütfen anne beni Duru'ya götüüür!" dedi küçük hanım. Duyan da arkadaşıyla arasına giriyorum sanır :)

Ela Selin, Duru kuşu ve de Ceylo. 3 adet tini mini bıcır kız izlenmeye değerdi. Patron Deniz beyi hiç saymıyorum :) Harika vakit geçirdik, teşekkürler Pınar'cım.

Öyle çok güldüm ki! Bunu yazmadan geçemeyeceğim.

Duru:Şelin, sen konuşmayı biliyo musun?
Selin: YA!

Büyümüşler de sohbet eder olmuşlar bu minik cadılar :)

Biraz Daha Soğursa Tamamdır Bu İş

2009-12-13T05:23:00.000-08:00

Kar yağsın istiyorum. Çok ama çok kar yağsın. Pencereden bembeyaz yollara bakalım. Bir de canımız isterse kapımızın önünde kartopu oynayıp kardan adam yapalım. İşe gitmeyelim, okula da.

Şunu dinlerken bembeyaz düşlere dalıyorum bu günlerde.
Öyle çok söyledim ki kar yağsın diye, 40 kere söylesem yağar mı acaba?

Pasta, Mumlar ve 22 Numaralı Daire

2009-12-12T06:31:00.000-08:00

Rima'nın doğum gününde "Benim doğum günümü neden kutlamıyoruz anne?" "Ben de üstü şekerli pasta istiyorum amaaaa." diye dudak büzen bir tanecik kuzumu kıramadım. Hem bahanem de hazırdı. Ne de olsa prensesim tam tamına 2.5 yaşına giriyordu. Küçük bir organizasyon ile mini mini bir parti planladım. Olmazsa olmaz üstü şekerli pastamız ve sevdiğimiz arkadaşlarımız vardı. Ara sıra çıkan krizleri saymazsak oldukça keyifli bir 2.5 yaş kutlaması oldu. Nice yaşlara meleğim, aşkım...

Bu arada taşınma hazırlıklarına hız verdik. Yeni yılı yeni evimizde karşılayacağız, hep hayal ettiğim gibi. Bolca koşturmalı, telaşlı, yorucu ama bir o kadar da keyifli olacak önümüzdeki 1-2 hafta.

2 senedir sabırla tamamlanmasını beklediğimiz 22 numaralı daire; umarım birlikte mutlu, huzurlu, sağlıklı günler görürüz.

Mutluyum Mutlusun Mutlu

2009-12-06T12:24:00.000-08:00

Bir haftadır keyfim nasıl iyi (tü tüütüüü, maaşallah!). Vallahi dualar, iyi dilekler yerine ulaştı. Arayan soran herkese bin kere teşekkür.

Ruh hali kesin bulaşıcı. Birkaç hafta önce bize kök söktüren kızım eski melek hallerine döndü çok şükür. Bir kez daha kanıtlandı anne babanın ruh halinin bebeleri etkilediği. Ben mutluysam o da mutlu. Şükür, şükür, milyon kere hem de.

Dedim ya, bu haftasonu keyfimiz yerindeydi. Cumartesi sabahı uzun zamandır türlü sebeplerle göremediğimiz arkadaşlarımızı ziyaret ettik. Kızların uzun uzun ses çıkarmadan birlikte oynamalarına şaşırarak, kahve eşliğinde sohbet ederek hasret giderdik.

Cumartesi gecesi Burcu'nun doğum günü kutlamasına Beyoğlu'na gittik. Meleğimi anneanne, dede, teyze üçlüsüne emanet ettik. Burcu'nun flamenko dansını izledik keyifle, arada ufak ufak müziğe eşlik ettik. Vallahi bizden geçmiş, öyle sabahlara kadar tepinemedik. 12:30 civarı eve doğru yola koyulduk :) Ama yine de harika vakit geçirdik.

Pazar sabahı kuzuyu teslim aldık. Dooğru prenses Rima'nın doğum gününe. Ebru ne güzel hazırlamış herşeyi. Ee insan hamarat olunca :) Ellerine sağlık! Bir de partinin teması HelloKity olmasın mı? Ceylo da o gün HelloKity'li bluzünü giymesin mi? Pek mutlu oldum :)

Bizim kız uykusuzluğun verdiği huysuzlukla bir iki mızmız yaptı tabi. Pastayı yedik, hızlıca ayrıldık partiden (Ebruu'cum: sakin kafayla bir görüşsek!)

Öğleden sonra da Esin-Erdal-Dila üçlüsünü konuk ettik. Tatili tatlı tatlı bitirdik.

Bu arada Ceylin artık öğlen uykularına veda ediyor sanırım. 7 günün en fazla 2-3 günü öğlen uyuyor. O da eğer sabah 7 civarı uyandıysa. Eğer 8:30 civarı uyandıysa öğlen uyumak istemiyor. Bu durum çok da etkilemiyor onu. Çoğunlukla günü başarıyla tamamlayarak akşam 09:00 civarı uykuya dalıyor. Toplam uyku süresi 11-12 saat.

Günün diyalogu:
Kolumdaki birbirine yakın 2-3 adet minik beni görür ve sorar...
C:Aaaa anne senin kolunda ben mi var?
A:Evet bir tanem.
C:Anne yoksa senin kolun puantiyeli mi?
A:Yiycem seni ama :)

Böyle güzel bir haftasonu tatilinin ardından ancak güzel bir hafta gelebilir bence. Yuppi :)

Tatlı Şeyler :)

2009-12-04T13:12:00.000-08:00

Bu kadar hüzün, bu kadar dert tasa yeter dedim. Çarşamba günü işten eve biraz erken gelince kuzuma sordum:

"Bir tanem, ne aktivite bulsak kendimize acaba?"

Cevap gecikmedi. Nereden geldi aklına bilmem ama beni kısa süreli bir şoka soktuğunu itiraf etmeliyim:

"Kek yapalım, kurabiye yapalım anne!"

Daha bir kez beraber kek, kurabiye yapmışlığımız yok. Beni gördü mutfakta desem, o da değil. Offf yazarken utandım kendimden ama ne yapalım durum böyleyken böyle. Sadece sabahları ara sıra krep yaparız beraber. Ama işte prensesin aklına kek kurabiye düşmüş. E hadi dedim yapalım madem. Yumurta, şeker, un... Ne varsa karıştırdık. Ortaya bu tatlı şey çıktı.

Ama yaparım demiştim :)

Bu aralar zamanın hızına yetişemiyorum ya... Nasıl bitti koca yıl anlayamıyor, durmadan şaşkın şaşkın masamdaki takvime bakakalıyorum ya... Açtım eski fotolara baktım. Nasıl da minikmiş bebeğim. Nasıl da bebekmiş meleğim. Bakmaya doyamadım. Büyümesini izlemek keyiflerin en büyüğü. Peki bu hüzün niye ki?

Unutmak istemediğim bir iki sohbet...
A:anne B:baba C:ceylin :)

Haftasonu çalışmak zorunda olan annenin kalbini yakarken:
B:Hadi kızım parka gidelim seninle.
C:Ama anne de gelsiiiinn.
B:Annenin işi var canım, biz baba-kız gidelim.
C:Ama biraz da anne-kız gidelim babaaa.
A:Benim işim var ama bir tanem :(
C:Anne lütfeeen sen de geeelll. Biz orda yalnız kalıyoruz babamla :(

Okul yolunda, okula gitmek istemezken:
C:Ben okulda faaliyet yaparken yoruluyorum anneee!
A:Öyle mi hayatım! Hepsini yapmak zorunda değilsin. Öğretmenine söyle dinlen arada.
C:Evde dinleneyim ben anne. Eve gidelim ister misin?

Ahh kuzum, canımın parçası, mis kokulu meleğim, istemez miyim? Bir bilsen her sabah seni bırakıp arkamı döndüğüm an içimin nasıl burulduğunu. Bilsen bütün gün nasıl aklımdan çıkmadığını, eve nasıl koşarak geldiğimi.

Ama hüzün yok demiştim değil mi? Yok yok! Yeni yıl heyecanı ve neşesinin tam vaktidir.

Kafa Kafaya

2009-11-24T01:51:00.000-08:00

Sarı kuzu ve kara kuzu kafa kafaya :)

Ya ama ben bunları yeriiim!..

Özlem'e not: Kıskandırmak gibi olmasın ama dün akşam Deniz teyze ve nanni bizdeydi :)

Kendime Gelme Zamanı

2009-11-21T22:47:00.000-08:00

Ne desem ki? Zifiri karanlıktan çıkmış gibiyim. Henüz gün tam doğmuş değil ama bu alacakaranlık bile nefis benim için.

Özetle, soluk almadan çalışıyordum son 5-6 haftadır. Yurtiçi - yurtdışı iş gezileri ile dolu, 2 bazen 3 gece/gün evden uzak kaldığım, haftasonu dinlencesi olmadan, bol stresli, gözyaşı ve "BIKTIM!" larla süslü, çok eziyetli, zar zor dayanabildiğim bir 5-6 haftaydı.

Öyle bir kopmuşum ki hayattan, ne açılım meselesi, ne memleketim Dersim'in gündeme oturması, ne domuz gribi ne şu ne bu... Ne kocayla iki sohbet, ne kuzuyla oyun oynama, ne de evimle ilgili herhangi bir konu... Günler boyu asık bir surat.

Daha önce piyangoya hiç bu kadar ümit bağlamamıştım. 7 senelik iş hayatımda hiç bu kadar zorlanmamıştım. Öyle de ters bir zaman ki...

Bitti mi? Hayır! Ama en azından bir süre sadece günübirlik seyahatlerim olacak sadece. Ve haftasonu çok mecbur olmadıkça çalışmayacağım. Stres? Sanırım o bir süre aynı dozda varolacak. Bekleyen 200 küsur okunmamış e-mail ve uzuuun bir "yapılacaklar" listesi ile aksi hayal olurdu gerçi.

Az kullanılmış iyi dilek ve fazla dualarınız kabul edilir.

Not: Evrim, geç cevabım için özür, merak edip sorduğun için teşekkür :)

İlk Defa...

2009-10-05T01:57:00.000-07:00

Doğum günüm için arkadaşlarımla yemeğe çıkacağımız için prensesi anneanne ve teyzeye bıraktık. Şarap eşliğinde bolca eğlendik. Saat başı aldığımız raporlardan öğrendik ki 10 civarı uyumuş, daha doğrusu yorgunluktan sızmış. Her zamanki gibi dönüşte almaya gittik kuzumuzu. Teyzesi, rahatsız etmeyin ben ilgilenirim dedi. Baksanıza terli biraz, hiç kaldırmayalım dedi, onu dedi, bunu dedi... Bir anlık "Neden olmasın?!" ve bir ilk...

3 Ekim Cumartesi, anne-babasından ayrı, anneannesinin evinde, teyzesi ile uyudu. Biz eve elimiz kolumuz boş, tuhaf bir suçluluk ve hafif bir pişmanlıkla döndük. Ertesi sabah 09:30'a kadar uyumuşum. İyi gelmedi dersem yalan olur. Ama kuzum burnumda tütmedi, aramadım, garipsemedim, özlemedim dersem külliyen yalan olur.

Gece uyanmamış, sabah 09:00'a kadar mışıl mışıl uyumuş. Uyanınca da sorun çıkarmamış. Teyzesi ile birlikte bize kahvaltı bile hazırlamış.

Kavuştuk. Dramatik bir kucaklaşma yaptık. Uzun uzun koklaştık. Allah ayırmasın.

Doğdum Doğalı

2009-09-29T04:11:00.000-07:00

Issıs bir dağ köyünde ya da büyük bir şehrin göbeğinde, başımı sokacak bir evim;

Yanımda yamacımda, uzak, yakın, sevdiğim ve beni seven, ailem, dostlarım, arkadaşlarım;

Kendi kararlarım, hatalarım, başarı ve mutluluklarım;

Şükredecek, küfredecek anılarım...

...Oldu.

Olacak...

Zaman zaman kendimi küçücük bir kız çocuğu gibi hissetsem de ben doğalı 32 sene olmuş. İçimde tuhaf bir hüzünle aldım kabul ettim yeni yaşımı.

Kıştan Önce Yazdan Sonra

2009-09-26T22:40:00.000-07:00

Son anda şekillenen bir bayram tatili planı ile Alanya civarlarına kaçtık. Bozcaada'nın serin/soğuk sularından sonra Akdeniz'in hamam kıvamındaki sıcak suyu ve parıldayan güneşi kemiklerimizi ısıttı. Buraların yağmuruna inat kumlara terliksiz basamayarak, şemsiye gölgesine sığınarak, dalgalarla oynayarak keyifli vakit geçirdik. Ben ve Ceylin uçakla gittiğimiz için bayramın 1. günü İstanbul'daydık. Bayram sabahı babaanne ve dedeyi ziyaret ettik ve bayram ruhunu da yaşamış olduk.

Uzun yola, araba koltuğuna allerjisi olan kızını yormak istemeyen babası anneanne, dede ve teyzeyi yanına alarak önden araba ile gitti ve kızına -dolayısıyla bana da :)- uçak bileti aldı. Kızımla başbaşa ilk uçak yolculuğumuz oldukça keyifliydi. Ama yine de kaygılanmadım desem yalan olur. Ya sorun çıkarırsa, ya çişi gelirse, geç kalırsak?!... Biri kucağında biri yamacında iki çocukla her fırsatta 2-3 saatlik uçak yolculuğunu göze alarak soluğu İstanbul'da alan Özlem'ciğimin de kulaklarını çınlattım. Vallahi helal olsun :)

Plaj keyfine ara verdiğimiz bir gün yakınlardaki Dim Mağarasını gezdik. Oldukça etkileyici bir atmosferi var. Ceylin sadece 50 metrelik kısmında bize eşlik etti. Yine de dönüş yolunda "Sular bööyle damlamış damlamııış sooraa taşlar olmuş" diye bize coğrafya dersi vermekten geri kalmadı.

Şimdi yağmurlu, trafikli, okullu, işli İstanbul günlerine hazırız (diyelim, öyle olsun, aslında yok öyle birşey). Kurban bayramı ne zamandı?

Akşam Yemeği Sohbetimiz

2009-09-16T05:04:00.000-07:00

Anne, Baba ve Ceylin yemek masasında keyifle sohbet ederken...

HOCA:
C:Anne hoca ne yapıyo camide?
A:Dua okuyo, şarkı okuyo tatlım.
C:Ne diyo peki?
A:Bilmiyorum tatlım, anlamıyorum, Arapça söylüyor. Biz Türkçe şarkı söylüyoruz ya, o da Arapça söylüyor.
C:Anne? Biz hoca mıyız?
A:Yok artık! :)

OKUL:
B:Arkadaşlarınla neler yapıyorsunuz okulda kızım?
C:Iıımm, bazı arkadaşlarım beni seviyo, bazı arkadaşlarım beni dövüyo.
B:Ne? Kimmiş onlar? Nasıl yani dövüyo kızım? Öğretmenine söyle. Bize söyle tamam mı?
A:Sakin ol hayatım, itiş-kakıştır o dediği...

Duygusalım

2009-09-15T05:55:00.000-07:00

Varlığını bile unuttuğum çok kıymetli bir eşyamı, ne bileyim bir kolyemi, naftalin kokan bir dolabın gözden ırak bir köşesinde tesadüfen bulmuş gibiyim son birkaç gündür.

13 sene önce tanıdığım, 7 senedir görmediğim, görmeyi bırak –bir sebepten- hiçbir şekilde iletişim kurmadığım, ve kostümlü, danslı, müzikli, bol renkli anılarımın, gençliğimin bir parçası kara gözlü neşeli kız kucağında maviş bir oğlan tutmuş “İşte bu da benim bebeğim” diyor. Gözlerime inanamıyorum, ağlıyorum.

Bak sen şu Allahın işine.

Bak sen şu sanal alemin ettiklerine…

Ve ben o boncuk gözlü bebeğe öyle bir özlem duyuyorum ki, işte diyorum, teyzesiyim ben bu minnoşun. Hiç görmemiş, koklamamış olsam da onu ilk görüşte sevmeme engel değil. Annesi mi? Nasılsa alırız 13 yıllık arkadaşlığımızın tozunu. Bir kere kaybettik, ve bulduk ya sonra, sıkı sıkı sarılırız artık mesafelere inat.

Daha anlatılacak yüzlerce anı, görülecek bir dolu fotograf ve kurulacak bir basket takımı var. Şimdi gelecek mutlu günlere gülümseme zamanı bence. Sence?

Cevizli Kek Faciası

2009-09-12T04:06:00.000-07:00

Yağmurlar başladı artık park buluşması olmaz. E buluşmadan da olmaz. Ne yapsak ki derken bizde buluşmaya karar verdik.

3 prenses: Damla, Duru ve Ceylin, 1 prens: Tuna

Veee tabiki anneleri :)

Bu değerli konuklarıma çikolatalı cevizli kek yapmaya karar verdim. Pratik olduğu için bir gün öncesinden Dr. Oetker'in hazır sade kek karışımlarından aldım. Sabah hemencecik kafamdaki malzemelerle pişirmekti planım.

Sabah bir baktım dolapta yeterli yumurta yok. Üşenmedim, giyinip kuşanıp, Ceylin'i de yanıma katıp marketten yumurta aldım.

Tam keki yapmaya başlamıştım ki toz şekerin de az kaldığını gördüm -ki evde çok sık kek tatlı pişmediği için- dikkatimden kaçmış! Pes ettim mi? Hayır! Neyse dedim, pekmez eklerim, daha lezzetli olur. Öyle de yaptım.

Konuklar geldi. Kek bir güzel kabardı, üstü kızardı, kürdan batırma testinden de başarıyla geçti. Bu kadar aksiliğe rağmen mutfak sonunda mis gibi kek kokusuyla dolmuştu. Çay da hazır.

Fakaaat, ne zaman ki keki kalıptan çıkarmaya kalkıştım o zaman acı gerçeklerle yüzleştim. Meğer benim kıtır sandığım kekin içi adeta bir şelaleymiş.

Artık nasıl hırslandıysam, Aybala'nın annesi, Damla'nın süper anneannesinin müdahalesi ile yarı sıvı yarı katı kek parçacıklarını toplayıp tekrar kalıba koyduk. Bir süre daha pişirdik.

Sonuç?

Olmadı! Boş çaya talim!

Olmayınca olmuyor işte! Ne diye diretirsin. Boşver gitsin!

Konuklarıma da söyledim; tamamen şanssızlık, aksilik, kader... Yoksa benim yeteneksizliğimle kesinlikle bir ilgisi yok. Fakat inat ettim, bugün olmadı yarın o keki bir şekilde yapacağım. Sen görürsün hain kek!

Ne Şanslıyız

2009-09-09T14:11:00.000-07:00

Tam 33 sene! Dile kolay!

Bugün annem ve babamın 33. evlilik yıldönümleri. 33 yıla 3 çocuk, 1 damat, 1 torun, yetiştirdikleri yüzlerce öğrenci, kıymetli dostluklar, sevinçler, hüzünler, daha bir dolu şey sığmış.

Sabah Fergül aradı "Akşama bizdesiniz, pasta keseceğiz" diye. İşten çıkıp bir koşu eve geldim. Hazırlandık, tam kapıdayken babam da geldi. Annem, babam, Ceylo ve ben evin yakınındaki bir markete alışverişe gittik. Bir yandan sebze-meyve seçerken bir yandan da menüyü oluşturuverdik. Ceylin salatalıkların küçüklerini seçmesi gerektiğini öğrendi peşimiz sıra dolanırken. Elimiz kolumuz dolu dolu attık kendimizi annemlere. Erkek kardeşim, namı diğer Dayı, evdeymiş. Bugün okuldan kaytarmış olup soranlara "okula gittim" diye uyduruveren Ceylin hanımı kendisine teslim edip işe koyulduk.

Üç koldan kes, yıka, doğra, karıştır, bir yandan da toparla... E kızım o yemeğe patlıcan olur mu? Oh hem de mis gibi olur! Pilavı hangi tencerede yapalım? Şu sarmısakları doğrasın birii! Sofrayı kurun artık, acıktıım! Aaa pide almayı unuttuk!

Sohbetti, gülüşmeydi, atışmaydı derken yemek işini halletmek üzereyken kızkardeşim, teyzecik geldi. Oh cümbüş! Pastamız tamam, bir de değerli konuğumuz var, bir aile dostumuz, ee daha ne olsun?

Bütün gece neşe içindeydik, Allah bozmasın. Herkes bir işin ucundan tuttu. En mutlumuz da Ceylomdu :)

İşte bir yandan koşturup, bir yandan kızımın mutluluğunu izlerken, bir yandan şükrederken sahip olduklarım için düşündüm de... Kalabalık bir ailede olmak gerçekten harika. Kardeş sahibi olmak... Yan yana, omuz omuza olmak... Herşeye değer.

Güzel annem ve babam; daha nice yıllara sağlıkla hep birlikte inşallah. Canım kardeşlerim; iyi ki varsınız.

Not1: Sevgilim iş için Fethiye'de (nedense iş için şansına hep Akdeniz kıyı kesiminden pek cazip bir yerler düşer!) olduğu için aramızda olamadı. Bol bol kulakları çınlamıştır sanırım :)

Not2: Geceye ait hiç foto yok maalesef, makinayı evde unutunca...

Babasından Kızına Sevgiyle...

2009-09-07T13:52:00.000-07:00

Balıkla bir türlü yıldızı barışmayan kızına balık yedirebilmek için mutfaktaki hünerlerini sergileyen balıksever babadan bir balık çorbası tarifi...

Prenses çorbaya bayılmış, tabak tabak içmiştir. Tarif bizim bücürde son derece başarılı olmuştur. Denemek isteyenlere duyurulur.

Bu çorba iskorpit, kırlangıç ya da mazak balıklarından yapılır. Orta büyüklükte 2-3 parça balık gerekiyor çorbamız için. Bunların evde temizlenmesi çok zor olduğu için balıkçıdan alırken fileto yapmasını isteyin. Filetosu çıkarılsa da üzerinde yine de kılçık kalacaktır. Evde siz filetoları elinizle yoklayarak kılçıklarını iyice ayıklayın. Sonra bir litre kaynar suya biraz da tuz koyup balıkları hiç parçalamadan atıp tencerede yaklaşık 25 dakika kadar kaynatın.

Bu arada 3 havuç, 2 soğan ve 2 adet taze patatesi soyup küp şeklinde doğrayın.

Balıklar haşlandıktan sonra tencereden bir tabağa alın.

Balıkları haşladığınız suya soğan, havuç ve patatesi koyun, biraz da zeytinyağı ekleyerek (fazla değil) kapağını da kapatıp 25-30 dakika kadar haşlayın.

Sebzeler haşlanırken balıkları hiç deri ve kılçık kalmayacak şekilde elinizde didikleyin.

Sebzelerin haşlanmasının son dakikalarına doğru bir tavada 2 kaşık tereyağını erittikten sonra 2 kaşık unu kavurun.

Sebzeler iyice yumuşadıktan sonra kavurmuş olduğunuz unu tencereye koyup karıştırın. Daha sonra da balıkları koyun.

Sebzeleri ezerek karıştırın ve son olarak 10-15 dakika kadar kısık ateşte pişirin. Çorbanız hazır.

Üşenmeden ayda bir kez bu çorbayı kızına özenle pişiren babaya öpücüklerimle :) Ellerine sağlık aşkım.

Geçen Hafta Bugün Bu Saatlerde...

2009-09-05T03:46:00.000-07:00

Hava yine böyle güneşliydi. Çok eğleniyorduk. Pek hatırlı dostlarlaydık. Beraber geçirilen sayılı zamanların keyfini çıkarmaya çalıştık. Ayrı kalınacak günler için bol bol öpücük depoladık.

7-8 gün içinde 4 kez görüşerek belki de bir rekora imza attık. Geleceğe dair hayaller kurduk. Biri sarı biri kara saçlı şu iki minik cadıyı seyre koyulup bolca güldük. Mis kokulu patron bakışlı oğluşu sevdik :)

Koştuk, hopladık, zıpladık...

İyi ki de geldiniz be Özlem'cim. Evlilik yıldönümünüz bu arada kaynadı ama... İyi ki de geldiniz arkadaşım.

Not: Nanni ve Ersan dedeye çok ama çok teşekkürler bizi ağırladıkları için.

Büyü-mek

2009-09-01T18:03:00.000-07:00

Sadece iki sene önce bu vakitler minicik bir bebekti. Biz nasıl da acemiydik, ve o nasıl da süt kokuyordu. Hepsi hayal gibi.

Dün okula başladı. O kadar heyecanlıydı ki bir gece öncesinde. Çantasını sırtına takıp "Hadi okuluma gidelim anne." dedi. Önce uyuması gerektiğini, sabah olunca gideceğimizi anlattım. Bu sefer de saat 20:00'da yatağa zıpladı "E ben uyuyayım o zaman anne!" diye. Görülmüş şey değil :)

Sabah yanında olamadım. Yine çok heyecanlıymış. Hiç sorun çıkarmamış, ağlamamış.

Kuzum benim, canım meleğim...

Büyümüş de okullu olmuş.

Bulut

2009-08-29T13:20:00.000-07:00

Şu dakikalarda yatağında mışıl mışıl uyuyor. Bütün öğleden sonra pek sevimli arkadaşı Ela Selin'le bir oraya bir buraya koşturmanın ve koştururken kikirdemenin yorgunluğuyla... Bu mutlu günün fotoları ve özeti pek yakında tam da burada :)

Dönüş yolunda yavaştan kararan gökyüzü üzerine sohbetimizi unutmamak için hızlıca not düşüyorum.

A: Bak hayatım bulutlara... Gri bulutlar çıkmış.
C: Bak anne beyaz bulutlar...
A: Bence gri.
C: Boyayalım mı bulutları anne?
A: Olmaz hayatım, çok yüksekteler, gökyüzünde. Ama resim çizebiliriz, bulut resmi, o zaman istediğimiz renge boyarız!
C: Sarı, pembe, turuncu...

1-2 dk sonra...

C: Anne? Bana bir ip lazım.
A: Neden hayatım?
C: Bulutlara ulaşmam gerekiyor!
A: Öyle mi? Ne yapacaksın ulaşıp?
C: Boya kalemlerimi alıcam, onları boyiycam... Pembe, sarı, turuncu... Rengarenk!

Yaza Veda Etmek Zamanı

2009-08-25T13:57:00.000-07:00

Bozcaada'daydık, Pelazzi Çiftliğinde.

Kalabalıktık, planlı plansız gelen sevdiklerimizle. Esin-Erdal-Dila, Ceyda-Şenol, sonra Fergül teyze ve de Zafer dayı :)

Sessiz sakin, doğayla iç içe pek mutluyduk.

Her sabah bahçemizdeki horozun gür sesiyle erkenden uyanıp, "Keçiler uyanmış mıdır?" diye meraklanan minik cadıyla keçilere yaprak verdik. Çiftliğin köpeği Üzüm'le oynadık. Uzun sohbetli, bol reçelli kahvaltılar ettik. Dalından yeni koparılmış üzümler, elmalar, domatesler yedik. Hamakta sallandık. Çimlerde yuvarlandık.

Nihayet cennetten bir köşe bahçemizden ayrılıp adanın koylarını keşfe çıkınca, buz gibi denizde serinledik. Kumdan kaleler yaptık. Rüzgarın türlü şarkısını dinledik. Uçuşan şemsiyeleri topladık arada. Tamam serin serin pek güzel ama arada sussan, azıcık dursan be rüzgar dedik :)

Gece attık kendimizi daracık ada sokaklarına. Bebeklerden "yat" emri gelene kadar yedik, içtik, konuştuk, güldük. Melekler yataklarında tatlı uykulara dalınca da bahçede devam ettik serin ada gecelerinde sohbete.

Hemencik bitiverdi tatil.

Döndük evimize, işimize.

Sonra baktık, yapraklar sararmış buralarda, yerlere bile dökülmüşler. Hava da pek serinlemiş. Gidenler teker teker dönmüşler kürkçü dükkanına. Yaz rüyası yavaş yavaş bitermiş.

E ne yapalım, bu biter yenisi başlar inşallah.

En Yeni & En Cici

2009-08-12T01:43:00.000-07:00

Sonunda hayalime kavuştum.

Aylardır sayıkladığım cici makine artık benim.

Çok istediğimi biliyordu, sürpriz yapmış.

Sürpriz yapmasa da seviyorum, o kendini bilir :)

Hep Kavga Etmiyoruz Canııım

2009-08-03T05:26:00.000-07:00

Haftasonu kahvaltı ettiğimiz kafedeki garsonları izlerken...
C:Bu abiler ne yapıyolar anne?
A:Servis yapıyorlar hayatım.
C:Anne, servis nedir?
A:Anlatayım yavrucum :)

Özgürlük parkına giderken, arabada...
C:Anne, Özgürlük Parkı nerde yaşar?
A: Göztepe'de hayatım :)

Ailecek evde çay keyfi yaparken teyze(T) ile diyalog...
T:Ceylin, şu bisküviden bana da verir misin?
C:Tabi ki veririm. ...Al...
T:Teşekkür ederim.
C:Rica ederim :)

Annesi teyzeye Ceylin'in yaptıklarını anlatırken/canlandırırken...
C:Siz benim taklidimi demeyin!
A:Peki :)

Moda'da teyzeyi karşısında görünce sevinçten...
C:Teeyzeeee, seni çok özledim!

Anne arabada sorduğu soruyu bir an için duymadığında...
C:Anne, akşam olunca insanlar ne yaparlar?
(Anne o sırada babaya birşeyler anlatmaktadır.)
C:Anne?? Sana bir soru sordum??!! Birşey soruyorum anne!

Çok istediği "pahalı" kitap alınmayınca gözü yaşlı bir şekilde anneyi dinlerken...
A:Hayatım paramız yok, onu alamayız şu anda. Ben işe gidip para kazanınca daha sonra alacağım, söz.
C:Ben de seninle birlikte para kazanıcaam.
A:O günleri de görürüz inşallah :)

Ela Selin ve Deniz'in salıncak görüntülerini izlerken anneanne(AA) sorar...
AA:Ay bak ne güzel oynuyorlar kardeşiyle Ceylin! Senin de olsun mu bir kardeşin?
C:(gülen suratını anında asarak!..)Benim arkadaşlarım vaaar, birsürüüü.

Babası(B) sen büyüyünce ne olacaksın diye sorduğunda...
C:Mimar olucam...
B:Ne yapacaksın sonra?
C:Ev yapıcam, insanlar da bana para vericekeler.

Sen hangi takımı tutuyorsun diye sorulduğunda...
C:Ben fenerbahceyi tutuyorum, babam da fenerbahceyi tutuyor, annem galatısrayı tutuyor :)

İyi anne...

2009-08-01T04:06:00.000-07:00

Olamıyorum.

Son zamanlarda kotrolümü sıkça kaybediyorum.

O sebepsiz yere ağladıkça sesimin tonu istemsizce yükseliyor.

Hele salya sümük birbirine karışmışsa okuduğum, bildiğim tüm metodlar siliniyor aklımdan. Olay yerinden hızla uzaklaşmak istiyorum.

Benim suratım asılıp, sesim daha sert çıktıkça, "sus" dedikçe, o daha içli ağlıyor "ann-neee" diye sayıklayarak üstelik.

"Offf Allahım" diyorum ben, "bööööğğğğüüü" diye devam ediyor o. Ta ki ikimiz de yorulup, bir şekilde sakinleşip, sarılana kadar. Sonrası mı?

Kirletilmiş bir yığın kağıt mendil, bolca pişmanlık, iç sesle hesaplaşma...

Tatile Az Bir Vakit Kala

2009-07-26T08:09:00.000-07:00

Yine çok hızlı aktı zaman.

Günler geçti. Herşey aynı ama yepyeniydi.

Birkaç hafta önce Erzurum'a gittim. İşlerimi hallettiğim zamanların dışında her dakika "A.Ş.K"ın içindeydim. Check-in kuyruğunda bile. Büyüsündeyim hala. Biraz zaman verdim kendime. Tekrar okumalıyım, tekrar ve belki tekrar. Eminim her seferinde apayrı bir tad verecek.

Hastalandım, azıcık evimde dinlendim, bir iki ilaç içtim, iyileştim. Çalıştığım plazanın musluklarından akan sular "pismiş", düşündükçe çılrıyorum. Nasıl olabilir ya, nasıl!? Pazartesi günü oraya gitmek zorunda olduğumu bilmek korkunç. Bin tane temiz raporu gelse şimdi, işe yarar mı? Sanmam.

Hasta hasta eve geldiğim gün, prensesim koştu yanıma. Kanepeye devrilirken bir yandan da beni ilk kez böyle bitkin gören ve oyununa katılmamama anlam veremeyen kuzuma anlattım "Biraz yorgunum aşkım, galiba hasta oldum, uzanıp dinleneceğim." Usulca yanıma uzanıp "Tamam annecim" dedi. "Sen merak etme, ben sana yardım ederim." Daha o saniye sıkıntılarım hafifledi, ilaç gibi geldi meleğimin anlayış ve sevgi dolu sözleri.

Son günlerde bizi kah şaşırtıyor kah güldürüyor bu minik prenses her sözüyle. Hiç durmadan yeni şeyler katıyor repertuarına. Tek meşguliyeti konuşmak, anlatmak, sormak, şakımak...

Haftasonu evdeydik çoğunlukla. İçimdeki evkadınını serbest bıraktım. Pişirdim, topladım, temizledim bolca. Dolaplar düzenlendi, giysiler ayıklandı, birşeyler gruplandı ve birsürü şey atıldı. Bu ilham herzaman gelmez dedim, saatlerce uğraştım bir dakika oturmadan. Misafir olmazsa olmazdı. Ne mutlu ki bolca oldu, çok sevdiklerimizden hem de.

Sapanca'ya gittik geçenlerde bir haftasonu. Yeşil bir gün geçirdik ailecek. Güzel bir ailenin bahçesine konuk olduk, tamamen tesadüf eseri. Hep böyle güzel tesadüfler olsa hayatta di mi?

Ufukta Bozcaada tatili var. Planlar yaptım, bol bol hayal kurdum tatil için. Az kaldı, epi topu 2 hafta. Daha fazla hayal için vaktim var kısaca :)

Öylesine Bir Çarşamba

2009-07-02T02:48:00.000-07:00

Dün aynı anda tam zamanlı bir özel sektör çalışanı ve bir anne olmanın ağırlığını fazlasıyla hissettiğim günlerden biriydi. Sabah uçağa yetişebilmek için 05:30 gibi evden çıkmayı planlamıştım. Kuzumu gece 10 gibi uyuttuğum için sabah 8’e kadar deliksiz uyuyacağına emindim. Ama seyahate gittiğim günlerin çoğunda olduğu gibi sabaha karşı uyandı.

Henüz hava aydınlanmamıştı. Böyle durumlarda gidip yanına uzanırsam 10-15 dk içinde tekrar uykuya dalar normalde. Dün öyle olmadı maalesef. Gözlerini kocaman açtı, bir tavana bir bana baktı uzun uzun. Uyur numarası yapıp bekledim, ama ne zaman kontrol etsem gayet uyanıktı. Ne konuşuyor, ne kalkıyor öylece uzanıyor yanımda. Bu sırada hava da iyice aydınlandı. Sonra Soner’in sesini duydum “Saat beş buçuk!!!”

6 senedir iş seyahatleri için defalarca uçağa binmiş ve şu ana kadar hiç uçak kaçırmamış (şükür!) biri olarak inanılmaz panik oldum. Aceleyle yattığım yerden kalkıp söylenmeye başladım. “Off, illa bir sorun çıkacak yani!” “Neden haber vermiyorsun saati?!” Sabah sabah beni böyle çıldırmış halde gören kuzum korktu tabi, ağlamaya başladı. Sarılıp sakinleştirmem gerekirken ben ne yaptım peki? “Of Ceylin, yeter artık ağlama, uçağı kaçıracağım, susar mısın!!?” diye çıkıştım sesimin tonunu kontrol etmeden. Hiç olmadığım kadar kaygılı ve stresliydim. Bir de üstüne yavrumu üzmenin vicdan azabı eklendi. Tam bir harabeye dönüştüm.

Neyse ki babası yetişti kızının imdadına. Hemen laptop’ı kapıp gelmiş. Son günlerdeki favori kahramanımız Dora’nın bir bölümünü açtı. Miniğim sakinleşti, izlemeye koyuldu, ben de koşar adım çıktım evden.

Havaalanından evi aradığımda saat 06:30’du. Hala uyumamışlar, baba-kız oturuyorlarmış. Bense bir yandan havalimanındaki bir kafede tostumu yerken bir yandan da sabahki sahneyi defalarca gözümün önüne getirip, derin bir vicdan muhasebesi yapıyor, ağlamaklı oluyordum. İşime, seyahatlere saya söve perişan halde uçağa bindim.

İner inmez tekrar telefona sarıldım. “Kaçta uyudu? Mızmızlanmadı mı? Hala uyuyor mu?! Oh iyi ne güzel. Süt içti mi peki?”... Telefon görüşmem bittiğinde kendimi Esenboğa Havalimanı’nın bayanlar tuvaletine buldum. Öyle yorgun ve dalgındım ki ne zaman vardım oraya farkında değilim. Tam telefonu çantama koydum ki yanımdaki bayanın “Hep aynı sorular, az önce ben de konuştum rapor aldım evden :)” yorumuyla kendime geldim. Kafamı kaldırdım, 30’lu yaşlarının sonlarında, son derece şık giyimli, hoş, bakımlı bir kadın. Başladık ayaküstü sohbete. Çokcuklardan, annelikten, çalışan anne olmanın zorluklarından konuştuk o kısacık zamanda. 4 erkek çocuk annesiymiş. Çok genç yaşta anne olmuş. Kariyerini bırakmamış. 4. oğlu 19 aylıkmış, tekne kazıntısı :) Uzun bir süre yanında taşımış bebeğini seyahate giderken ama artık büyüdüğü için anneanne ile kalıyormuş.

Sonra sohbetin bir yerinde bana gayet iyi bildiğim, ama içten içe pek de inanmadığım bir şeyler söyledi. Ama ses tonundan mı, samimiyetinden mi, o gün bunları duymaya çok ihtiyacım olduğundan mı bilmem ona inandım. Dedi ki: “Çalışman, hayatın içinde olman onun için de çok iyi. Birlikte geçirdiğiniz zamanlar daha kıymetli ve kaliteli olabilir böylelikle. Hiç vicdan azabı çekmene lüzum yok. Büyüyünce seninle gurur duyacak.”

Hemen o saniye inandım büyüyünce prensesimin benimle gurur duyacağına. Halbuki 1-2 dk önce benden nefret etme ihtimalinin yüksek olduğuna inanıyordum. Hemen o saniye nasıl ferahladı içim anlatamam. Gün boyunca çok çok iyiydim. İşlerimi büyük bir özen ve gayretle hallettim. Sık sık kızımdan haber aldım. Hep gülümsedim, kendimi affettim.

Her insanın bir koruyucu meleği olurmuş. Eğer doğru yerlere bakarsak görebilirmişiz onları. Ben o sabah benimle konuşmaya başlayan 4 çocuk annesi güzel kadının benim koruyucu meleğim olduğuna inandım. Değilse bile benimle konuşmasını ve beklediğim sözleri söylemesini ona fısıldayan kesinlikle koruyucu meleğimdi.

Şimdi bana düşen kendimi yıpratmayı bırakıp hayatımdan keyif almaya bakmak. Kızım, sevgilim, işim, ailem, arkadaşlarım ve sahip olduğum tüm güzellikler için defalarca şükretmek…

Parkta, Arkadaşlarla

2009-06-27T04:09:00.000-07:00

Bu sabah uzun süredir çeşitli nedenlerle ertelenen park buluşmamızı gerçekleştirdik. Kadroya bir de Ebru&Rima ikilisi eklendi. Park şenlendi. Kahkalar, gözyaşları, itiş kakış, eğlence... Üç adet çocuğun olduğu yerde olması gereken ne varsa bizimleydi.

Duru ve Ceylin ilk dakikadan başladılar klasik didişmelerine. Ama sonra arayı düzeltip hemencik sarıldılar. Fotolardan da anlaşılacağı gibi "ne seninle ne sensiz" durumundalar :)

Rima bizim cadılara göre pek aklı başında, uslu bir abla. Fotolarda Ceylin'le havuza taş ve yaprak atarken görünüyorlar.

Anneler iki çift lafı biraraya getiremediler gerçi ama, yine de buluşmak güzeldi.

Pastalı Günler

2009-06-23T13:23:00.000-07:00

Ceylin kuzumun doğumgünü iki ayrı partide kutlandı.

14 Haziranda Polonezköy'de aile üyeleri ve artık aileden olan arkadaşlarımızla kutladık. Neşe, Rana, Esin , Erdal ve Diloş'a özel teşekkürlerimi sunmak isterim partiye renk kattıkları için. Aile üyelerini hiç saymıyorum, sağolsunlar ayrı ayrı neşelendirdiler prensesimi :)

Harika güneşli bir gündü. Kahvaltımızı yapıp çimenlere yayıldık. Pastanın mumlarını bir heves üfledi minik kuzum. Alkış, şarkı, öpücük, bildik sahneler...

Hastalık nedeniyle arkadaşlarıyla birlikte yapacağımız kutlamayı erteledik. 20 Haziran Cumartesi dedenin okulunda buluştuk bıcırıklar ve anneleriyle. Mekana varış sırasıyla: Rima&Ebru, Kerem&Serap, Duru&Pınar&Ertuğrul&Anneanne, Zeynep&Gülay, İrem Duru&İlkay bizimleydi o gün. Herbirine burdan teşekkür eder minik prensin ve prenseslerin yanaklarından öperim. Sayenizde eğlenceli bir sabah geçirdik :)

Ceylin bir gece önce geç yatıp sabah erkenden kalkınca (benim heyecanım ona yansıdı sanırım) partinin daha başında su kaynattı. Olur olmaz şeylere ağladı, sonrada anasınıfındaki minderlerin üzerinde sızdı kaldı. Uyanınca keyifle doğumgünü pastasının mumlarını üfledi arkadaşları ile. Sonra yine şarkı, yine alkış, eğlence :)

Bir de Nazlı&İlke'nin ziyareti vardı tabi. Onlara da el emeği güzel pastaları ve hediyeleri ve nazik ziyaretleri için teşekkürler.

Maalesef hastalığı tam atlatamadı kuzum. Birkaç gündür keyifsiz yine. Bu kez de orta kulak iltahabı. Neyse ki çok başında gittik doktora. Aldık ilaçlarımızı. Umarım çabucak geçer bu yaz günü nereden çıktığı belli olmayan sinir bozucu hastalık.

Yine unutmak istemediğim bir iki cümlesini not edip bu yazıyı bitireyim:

Dün akşam saat 9 civarı...
"Benim uykum geldi anne, yavaş yavaş uyuyalım."

Kolanya ister misin diye sorduğumda...
"İstemiyorum, bana iyi gelmez. Sen al anne sana iyi gelir."

Oyun oynarken yeni tanıştığı ablaya kitabını gösterirken...
"Bak, yıldızlarla ilgili bir kitap bu!"

Uyku öncesi sohbetimizde...
C:Duru'nun annesi kimdi anne?
A:Pınar teyze Duru'nun annesi, Serap teyze Kerem'in annesi...
C:Bütün arkadaşlarımın anneleri var :)
A:(içinden)Çok şükür, Allah ayırmasın.

2Ceylin Naz2

2009-06-15T04:20:00.000-07:00

Minicik bir burun, çekik gözler, tombik yanaklar, yeni doğmuş bir bebek için oldukça büyük ayaklar... Son derece duygusal bir "ilk buluşma"...

Bunca zaman sonra bile aklımdan çıkmayan mis gibi bir koku, cennetten sanki... İki yıl önce başlayan, tüm hücrelerimi saran kocaman bir aşk... Sonsuz bir mutluluk...

İki yıl önce bugün kollarıma aldığım minik meleğim büyüyor. Zıp zıp zıplayan, durmadan sorular soran, neşeyle şarkılar söyleyen, arkadaşlarıyla programlar yapan, bazen hiç susmadan dakikalarca konuşan, kendi tercihleri olan, bir heves eylülde başlayacağı okulun hayalini kuran küçük bir insan o artık.

Ve ben onun annesi olduğum için öyle mutluyum ki... Her akşam sarılıp uyurken, her sabah mis kokusunu içime çekerken, "annee" diyen melek sesini her duyduğumda milyon kere şükrediyorum.

Nice yaşlara boncuk gözlü meleğim, prensesim. Sağlık ve mutlulukla, hep birlikte...

Tarifsiz

2009-05-30T21:33:00.000-07:00

Dün havuz sefasının ardından bir de ev gezmesi yapınca yorgun argın döndük eve. Miniğim "Anne uyutsun beni anne!" buyurdu beklendiği üzere. Pijamalar, süt, tuvalet... Yan yana uzandık. Balık masalı faslından sonra:

A: "Hadi bakalım uyku vakti..."
C: "Ben kendim uyuyom anne."
A: "Aferin tatlım sana."
C: "Anne, elini veri misin?"
Elimi tuttu, avucumu minik yanağının üstüne koydu.
C: "Seni seviyom..."
A: "Aşkıım, ben de seni çok seviyorum!"
C: "Ben de seni çok seviyom.."

Yok bunu tarif edemeyeceğim. Benzemiyor hiçbir şeye...

Bambaşka bir aşk. Tarifsiz bir mutluluk.

Kahve

2009-05-27T00:20:00.000-07:00

Akşam teyzesi mutfakta kahve keyfi yaparken bizimki de her zamanki gibi kızcağazın dibinde gevezelik ediyormuş. Bir yandan da kendisine kahve diye verilen çok çok açık çayı yudumluyormuş.

C: Teyzee? Sen kave yapmayı seviyo musun?
T: Evet tatlım, seviyorum...
C: Peki bana bi kave yapar mısın teeyzeee?

İki yaşına çeyrek kala kalbimin taa içine sokuvericem bu bebeyi ben :)

Ben Çişimi Tulalete Yapıyom Anne

2009-05-25T11:03:00.000-07:00

Prensesimin son günlerdeki favori sözü :)

Tam 3 hafta oldu bezi çıkaralı. Aslında biz çok önce başlamıştık çalışmalara. Geçen sene bu zamanlar düzenli olarak oturtuyorduk prensesi tuvalete. Düzenli dediysem günde birkaç kez, kafamıza göre, çoğunlukla yemeklerden sonra, ya da bir tuvalet sinyali aldığımızda… Lazımlık kullanmadık hiç. Adaptörü tercih ettik.

O zamandan bu zamana bu şekilde idare ettik. Ben kafamda Mayıs – Haziran gibi başlarız diye planlamıştım. Zaman yaklaştıkça Ceylin’le konuştuk bu konuda. “Sen artık büyüdün, bezi çıkaracağız, hep tuvalete gideceksin bizim gibi..” diye uzun uzun anlattık. O da fikren hazırdı yani. Ne zaman ki havalar ısındı, bizim kız “bez acıtıyo!” dedi, bir iki kere de kendi haber verdi tuvaletini “Tamamdır!” dedim. Neyi bekliyoruz? Denize atlamadan yüzme öğrenilmez değil mi? Bir akşam annemle mevzuyu karara bağladık, ertesi sabah da bezi çıkardık.

İlk günler tabi biraz “olaylı” geçti. Küçük hanım bezi çıkardığımızı biliyor fakat bu durumda tam olarak nasıl davranması gerektiğini bilmiyordu. Maksimum 30-40 dk aralıklarla bizim öncülüğümüzde tuvaleti ziyaret etmesine rağmen aralarda kazalar oluyordu. Annem tuvalete götürünce “çiş yok” diyen cadı 5-10 dk sonra “anane çiş yaptım, pantolonumu değiştir” diyebiliyordu mesela. Sevgi, anlayış ve bol bol konuşmak işe yaradı. Prenses duruma çabucak alıştı.

1. günün skoru 4 kaza
2. günün skoru 3 kaza
3. günün skoru 1 kaza

Sonrasında işler yoluna girdi. Kazalar oldu ama sık değil. 2-3 günde bir. Bir de öğlen uykusunda birkaç kez, o kadar. Tabi kazlardan sonra son derece sevgi dolu ve anlayışlı bir şekilde bunun normal olduğunu, sorun olmadığını, bir dahaki sefere bize tuvalete gitmek istediğini söylemesini sakince hatırlattığımızı söylememe gerek yok sanırım.

İlk 2 hafta maalesef kendisi sadece 2-3 kez haber verdi. Hep biz hatırlattık. Bu hafta daha sık söylemeye başladı tuvalete gitmek istediğini. Ayrıca fark ettim ki ziyaret aralıkları da uzadı. Eskiden 30 dk arayla giderken, artık 1 – 1.5 saat idare edebiliyor.

Peki gece ne yapıyorum? Öncelikle Ceylin uzun süredir gece beslenmediği için nispeten rahattım. Fakat uykudan hemen önce 250 cc süt içtiği için yine de kuşkularım vardı. Sütü kademeli olarak uykudan 30 dk öncesine çektik, miktarını da 200 cc ye düşürdük. İtiraf ediyorum zor oldu. Uykudan önce rutinimize ise “tuvalete gitmek” eklendi. Böylece 09:00 civarı son kez tuvalete gidip bez bağlamadan uykuya dalıyor kızımız. İlk hafta alıştırma külotu ile test ederek 11:30’a kadar kuru kaldığını görmüştüm. Bunu da saat başı tuvalete götürerek anladım.

Fakaaaat, gece 11:00 – 11:30 gibi tuvalete götürdükten sonra bez bağlamayı uygun buldum. Nedeni ise o saatte uyuyunca 03:00 civarı tekrar kalkıp Ceylin’i tuvalete götürmeye üşenmem. Tembelim, yorgunum :( Bunun yerine 05:00-06:00 gibi götürüp bezi o uyanmadan çıkarmayı tercih ettim. Ve şaşırtıcı olan çoğu zaman bez kupkuruydu! Bazen o kadar yorgun oluyorum ki, uyanamıyorum, sabah o uyandığında çıkarabiliyorum bezi. Ama çok da umursamıyorum. Zamanla bu da hallolur nasılsa!

Peki uyanmıyor mu yavrucak zırt pırt tuvalete götürünce? Kesinlikle hayır! Öyle derin uyuyor ki, top patlasa uyanmaz. Sadece bizim kıza mı özgü emin değilim, ama sanmıyorum. Tuvalete kucağımda götürüp, uzunca bir süre “yarı uyanık” kıvama getirmeye çalışıyorum “hadi kızım yap çişini!” diye :) Dönünce de mışıl mışıl uyumaya devam ediyor. Şaka gibi!

Peki dışarıda ne yapıyorum? Mothercare'den aldığım bu mucizevi buluş sayesinde temiz tuvalet bulamasam bile kuytu bir köşede şipşak hallediyoruz olayı. Taşıması rahat, çok amaçlı kullanılan, harika birşey. Her çocuklu eve lazım.

İşte bizim tuvalet hikayemiz böyle. Tavsiyesi, yorumu olan varsa bayıla bayıla dinleriz. Darısı bekleyenlerin başına der, selam ederiz...

Az ama Öz

2009-05-19T08:59:00.000-07:00

Keyfim yok. Bir var, bir yok.

Yorgunluğum hep benimle ama.

Hiç yazasım da yok aslında...

Ama yazmasam da olmaz şimdi. Özet geçsem...

Bu aralar yine her fırsatta çimenlerdeyiz fotolardan da anlaşılacağı üzere.

İki kuzulu arkadaşıma kavuştum, sevindim.

Açık havada Music Together keyfi bir başkaymış. Denedik, gördük. Yapıncak'a çok çok teşekkür ettik.

Bezi attık, 2 hafta oldu, iyice alıştık duruma ailecek. Mutluyuz, en çok da minnoşum rahatladı ferahladı diye. Yaz günü popoda bezle hiç konforlu olmazdı.

Erken diyenler oldu, oo geç bile diyenler oldu. Bence tam zamanıydı. Çok zorlanmadık şükür. Arada kazalar oldu. Sıklığı azalsa da hala olabiliyor. Ama sabır, bu da geçecek.

Kardeşim askerden geldi, bizim cadı dayısına şov üstüne şov yaptı. Şımardı da şımardı. Zıp zıp zıpladı, yerlerde yuvarlandı, sonra da "Dayı noldu bana?" diye sorup bol bol kikirdedi. Dayı kendisi ile ilgilenmezse "Hey, sana bişi sordum..." diye başlayan ve komik sorularla devam eden cümleler kurdu.

Bugün misafir Tuğra bebeğin elinden oyuncak almaya çalışırken kardeşe hafif bir tokat indirince kendisine teyzesiyle odasında oynama cezası verdim. Tuğra'yla güzel güzel oynayana kadar gelmeyeceksin yanımıza dedim. Bir süre mızıldanıp ağlayıp sakinleşince teyzesi hadi gidelim içeri demiş. Bizimki yine türk filmi tonuyla "Ama ben salona gelemem teeyzee. Annem izin vermez." demiş. Teyzesi "güzelce oynarsan izin verir" deyince bizimki sevinçle "Hey, ben geliyorum, korkmayın bi daha yapmiycam.." diye geldi salona. Tuğra'nın yanında aldı soluğu. "Hayatım o daha çok küçük, sen onun ablasısın, öğret sen ona" dedim. Başladı öğretmeye "Tuura bak bu telezon, bu seeepa, telezon seepası Tuura. Bak bu lamba. Geçen gün annane öğretmişti bana."

Son zamanlarda beni sık sık gülümseten minik yaratık, akıllı prensesim, balım kızım; seni çok seviyorum.

Kutlarım Kendi Kendimi...

2009-05-09T21:06:00.000-07:00

Oyuncak anne-bebek ayılardan bebek olan kaybolmuş. Tam da uyumaya hazırlanırken farketti prensesim. Beni ve teyzesini neredeyse ağlatacak duygusallıkta bir ses tonuyla anne ayıya şöyle dedi: "Ayı, senin yavrun nerde? Üzülme ayı, ağlama, yavrunu bulucam. Nerdeymiş bi bakalım mı? Şimdi senin yavrunu bulmaya çalışıcam."

O an evde bir seferberlik başladı. Hepberaber ayı yavrusunu aradık yaklaşık 20 dk. Annemin ortalıkta oyuncak kirliliği olmasın diye kaldırdığı bir torba oyuncağın içine karışmış zavallı yavru ayı. Annesine kavuştu. Gece de Ceylin'le uyudular anne ve yavrusu.

Bu sene anneler gününde kulağımda bir tanecik prensesimin melek sesiyle söylediği "Benim annem, canım annem" şarkısı, kalbimde yavrumun kollarımda olmasının verdiği sonsuz huzur, içimde her zorluğa rağmen anne olmanın mutluluğu, akşam olmasını bekliyorum. Kalbimin diğer yarısıyla kucaklaşmak, tam hissetmek için, bekliyorum...

Tüm annelerin Anneler Günü kutlu olsun.

Bir ben miyim perişan?

2009-05-04T14:18:00.000-07:00

Bir bahar rehaveti yapıştı üstüme. Nasıl yorgunum, nasıl gerginim, anlatması zor. Sanırım uzun bir tatile ihtiyacım var. Tek sorun plan yapmaya bile enerjim yok. Neşemi geri getirecek birşeyler olsun diye bekliyorum. Özellikle beklediğim birileri var, tatlı bir anne ve 2 adet mis kokulu kuzu :) Yakındır kavuşmamız, neşelenip coşmamız.

Gittim, geldim. Paris'e gönülsüz giden ilk insan olarak tarihe geçtim sanırım. İlk kez kuzumu koklamadan uyudum 2 gece. Sevgilim ve prensesim başbaşa kaldılar ilk kez. Baba-kız sorunsuz vakit geçirmişler, sarılıp uyumuşlar. Ama ben her saniye ikisini de özledim. Onlar olmadan hiçbir şeyin tadı yok. Yediğim, içtiğim, gördüğüm...

Dönüşüm 30 Nisan olunca, 3 günlük tatil ilaç gibi geldi. Bu 2 gece 3 günlük ayrılık nedeniyle kafası bir parça karışan meleğimle yapışık yaşamamızın dışında keyifli zaman geçirdik. Duru prensesnin 2. yaşını kutladık. Alış-veriş yaptık. Çayır-çimene attık kendimizi fırsat buldukça.

Duru kuşunun doğum gününü kutlayınca aldı beni bir telaş. Çünkü bu "Sıra Ceylin'de!" demek. Aylardır böyle anlattık bu minik kuşlara biz. Önce İrem Duru, sonra Duru, sonra da Ceylin üfleyecekti pastadaki mumları.E işte bizim sıramız geldi. Kafamda uçuşan yüzlerce düşünce var bu konuyla ilgili. En kısa zamanda kendime gelip bir plan yapmam gerek. Aslında kalan (azıcık!) zaman düşünülünce, hızlıca yaptığım planları hayata geçirmem akıllıca olur.

Günlerdir yazmayı planladığım bir yığın şey uçtu gitti aklımdan. Kendime ödev veriyorum şimdi. Önümüzdeki günlerde, mümkünse ilk fırsatta, konularım şunlar olsun:

*Tuvalet hadisesi
*Doğum günü hazırlıkları
*Nurdan'ın sobesi
*2 yaşındaki bir prensesin annesi olmak (acısıyla-tatlısıyla)

İstediğim konudan başlayabilir, hızımı alamayıp bambaşka konulara da zıplayabilirim. Susma hakkımı da kullanabilirim ama. Bakalım...

Değişen Birşey Yok (mu?)

2009-04-14T23:52:00.000-07:00

Hayat tüm tatlılığı ve monotonluğuyla akmaya devam ediyor. Çoğu zaman dışarıda cıvıldayan baharın da etkisiyle pür neşeyiz. Dalgalar, gel-gitler tabi ki eksik olmuyor. Ama sonunda hep duruluyor sular, çok şükür.

Hastaneye yatan ve operasyon sonrası hızla iyileşip sağlıkla evine dönen dede...

Tedirgin, yorgun ama nihayetinde mutlu babaanne...

Aynı günlerde asker dayıyı ziyarete giden anneanne ve teyze...

Anneanne ve babaanne aynı anda meşgul olunca işten kaytararak prensesiyle felekten bir gün çalan ben...

Durmadan konuşan, masallar anlatan, şarkılar söyleyen, oradan oraya koşturup tüm enerjimizi hüpleten Ceylin...

Ve başbaşa geçeen 3 günün sonunda pili tamamen biten yine ben.

Cuma günü aniden verilen bir kararla soluğu Fenerbahçe Parkı'nda aldık. Hande ve Ege'yle buluştuk. Hava misss! Ana-kız beraberiz. Arkadaş da var. Ne eğlendik ne eğlendik! Canım kızım kedilerle, kuşlarla, yolda gördüğü kardeşlerle haşır neşir oldu mutlu mutlu. Ege ve Dila kardeşlerini sevdi. Kendi kendine tırmandı kaydırağın basamaklarını, hoop diye kaydı neşeyle. Karın doyurma molasının ardından arabaya bindiğimizin dakikasında uykuya daldı.

Öğleden sonrası için babamın okuluna gittik miniğimle. Dedesi ne zamandır istiyordu gelmemizi. Fırsat bu fırsat gidelim dedik. Aman ne iyi ettik. Dede tüm okula haber salmış. Mest oldu torununu okulda görünce. Ceylin'i anlatmaya ise kelime yetmez. Resmen bayıldı okula. "Ablalar, abiler, bis de deeeldik!" diye koşturdu peşlerinden. Top oynadı, ellerinden tutup hiç yabancılamadan bahçeyi turladı. Anasınıfında kendinden geçti. Kısacası okul turu bize iyi geldi.

Bu akşam ailecek yemek yer ve sohbet ederken bizi şaşkına çeviren diyalogumuzu unutmadan yazmalıyım. Kuzum çok hızlı büyüyor ve ben bu anıları hatırlamak istiyorum.

Anne: Hayatım biliyor musun, bugün Ceylin kitaptaki hayvanları bana gösterip "ne güzeller!" dedi.
Ceylin(en şefkat dolu sesiyle): Anne kuubaa, yavuu kubaa. Ne cüseller di mi anne?

Baba tam da bu anda kızının suratındaki şirin ifadeye ve söylediklerine daha fazla dayanamaz ve güler. Ceylin bozulur, surat asılır ve yüksek sesle mızıldanır.

Baba: Kızım ben sana gülmüyorum. Söylediklerin çok hoşuma gitti çok tatlısın ondan...
Kaşları hala çatık olan küçük hanımın gayet ciddiyetle babaya verdiği yanıt:
Yalan söyleme baabaaa...

Sevgi Dolu

2009-03-26T13:53:00.000-07:00

Genellikle haftaiçi sakin geçen akşamlarımız bu hafta iki arkadaş görüşmesi ile renklendi. Dün Pınar&Duru'yu, bugün ise Serap&Kerem'i ziyaret ettik. Çok keyifli vakit geçirdiğimizi söylememe bilmem gerek var mı?

Duru'dan sonra Kerem'in sevgi dolu(!) sarılmalarına maruz kalan Ceylin, Duru'ya yaptığı gibi Kerem'i de sevgi dolu ısırınca ona "bak canı acır ama, istemiyorsan arkadaşına yapmamasını söyle hayatım" dedim. İtişmeler devam edince küçük hanımın tepkisi:

"Keyemciim yapmaaaa!"

Ee şimdi ben seni ısırmayayım da ne yapayım :)

Celin Yemee Yemeee!..

2009-03-25T01:20:00.000-07:00

Aslında yarım gün izinli olduğumda neler yaptığımızı, Erin'in doğum gününü, Yapıncak'ın bizi nasıl da coşturduğunu, Ayça'nın heyecanını, çocukların curcunasını, sonrasında Duru ve İlkay'la yaptığımız kahve keyfini anlatmak istiyordum ama o kadar uzun zaman oldu ki çoğu detay silindi bile aklımdan. Böylece "hemen yazmazsan uçar gider" teorisi bir kez daha doğrulandı.

Ceylin Hanım bu günlerde yine iştahsız, yine aç. Yemek masasında konuşmalar şöyle:
A: Şunu yer misin tatlım?
C: Celin yeme, yemeee..

B: Peki bundan ister misin?
C: Iıı-ııhh..

A: Bak bu çok güzel, tadına bak istersen.
C: Anne duur duur, Celin yemeee..

Ee peki yeme kuzum o zaman.

Geçen haftasonu yaşadığımız krizle dibe vurdum ve ooh rahatladım. Artık hiiiç üstelemiyorum. Kendi yemeklerimize konsantre olup onu da tabağı ve kaşığıyla başbaşa bırakıyoruz. Önüne de iki çeşit yemek koyuyoruz. Artık canı nasıl isterse. Elleriyle mi yer, iki kaseyi birbirine mi boşaltır, ikisini de itip ekmek mi kemirir (ki en sık rastalanan tablo bu) kendi bilir artık. Anneme de sıkı sıkı tembihledim. Sakın üsteleme, sen sadece yanına otur ve kendin birşeyler ye diye. Umarım uygular.

Dün eczaneden bir şişe multivitamin aldım, bilinen bir markadan. En azından eksik kalanları böyle takviye edelim şimdilik. Belki biraz da iştah açar.

Baba kız haftaiçi pek fırsat bulamıyorlar koklaşmaya. Haftasonu onları böyle çigifilm keyfi yaparlarken yakalayınca belgelemeden edemedim.

Havalar ısınmamakta direnince vaktimizin çoğunu evde geçirdik haftasonu. Kah bizim evde, kah anneannede, bir de bakmışsın eski bir arkadaşın evindeydik. Buna rağmen nasıl olup da üşüdüyse Ceylin hafif bir nezle geçirdi haftasonu. Haftasonu diyorum çünkü çok şükür pazartesi tamamen geçmişti semptomlar.

Bugün güneşi görünce haftasonu için heyecanlanmaya başladım. O kadar özledim ki güneş içimi ısıtırken açık havada, boğazda mesela, ya da Polonezköy'de olmayı. Keyifle çimlerde yuvarlanmayı. E daha Ada'da kızlar kahvaltısı planı var...

Yaşasın, galiba çok az kaldı.

Renkli "Bilal"

2009-03-16T12:43:00.000-07:00

Bugün yarım gün izinliydim, hikayesi sonra...

Yarı zamanlı ya da diğer bir deyişle part time çalışabilmeyi ne çok isterdim. Hem iş hayatından, arkadaşlarımdan, hayatın ritminden kopmamış olup hem de kızımla yeteri kadar vakit geçirebilmek... Şimdilik mümkün değil. Ama hayat sürprüzlerle dolu. Kimbilir, belki bir gün...

Son zamanlarda düşük çene sendromuna ek olarak iştahsız çocuk vakası yaşıyoruz. Yaşıyoruz diyorum çünkü ailecek gündemimiz bu. Birkaç hafta öncesine kadar günde (mesela) 10 birim yiyen kızımız 2-3 birime kadar düşürdü bunu. Eskisinin yarısından da az! Bir de eskiden yoğurt, sebze, meyve gibi çeşitli şeyler yerken artık seçmeye başladı. Seçimleri ise pilav (kendi deyimiyle "bilal") ve ekmekten yana. Sebze veya yoğurt ise diyetinden tamamen çıktı.

Bu durumda çareyi değişik pilavlar icat etmekte buldum. İşte kısaca "nununcu bilal", "nımızı bilal", vee "yişil bilal" tarifleri...

Nununcu bilal:
Ortaboy havuç ve kereviz rendelenir. Zeytinyağında iyice yumuşayana kadar pişirilir. 1 bardak pirinç eklenir. 2 bardak da su. Oldu mu sana turuncu pilav. Tadı bence harika oldu. Kereviz koyduğumu söylemesem hayatta kimse anlamaz. Miisss.

Nımızı bilal:
Zeytinyağında küçücük doğranmış 1 dilim somon, yarım soğan ve 1 kaşık salça ile iyice pişirilir. Üzerine 1 bardak bulgur eklenir. Suuuu. İşte kırmızı pilav.

Yişil bilal:
Ispanak yemeğinin bol pirinçle pişirilmiş halidir. Bence gayet lezzetlidir. Çoğunu ben yedim zaten :)

Bir de haftasonundan bir iki diyalog ekler kaçarım ben :)

Havuç kemiren Ceylo ve Teyze:
T: Ceylin sen kardeş ister misin?
C: Taadeiş diil, havuç...
T: Tamam hem havuç olsun hem kardeş..
C: Taadeiş oooomaaaasss!
Bu olmas kaşlar kaldırılıp son hece vurgulanarak söylenir.
Mesajı aldık :)

Hayvanlı kitap okurken:
C: Bu at..
T: O at değil, inek.
C: Bu inet, amaaa, adı at olabiliii..

Baba mutfakta, anne-ceylin salondadır:
C: Ben bi babaya batiiim. (Koşar mutfağa.)
C: Baba, ben deeldiim. Sen de del salona.

Dedesinin doğum gününden dönerken:
C: Dedenin dooum dününde iyiti dooodun söledik, mum üfledik, sooraa bi dilek diledik :)