Yatmadan Önce Bir Doz

Benim fındığım uykuyu pek sevmez. Bebekliğinden beri uykuya geçişi dertlidir. Beni de çok kez delirtmiştir bir sağa bir sola dönüp saatlerce uyumamak suretiyle. Bu aralar yeni bir huy edindi. Uyku rutinimiz olan pijama-çiş-diş-el yüz yıkama-kitap okuma tamamlanıp artık mutlu sona ermek üzereyken bir sohbet başlatıyor çaktırmadan. Bilhassa derin mevzular seçiyor bence ki geçiştirmem mümkün olmasın :)

Cadııı...

foto not: güzel bir yaz günü ceylo uçarken...

Mesela dün, tam bir sessislik olmuş ben umutlanmışım, başladı benimki;

C: Anne???

A: Efendim tatlım?

C: Duygularımız var mıdır?

A: Vardır tabi...

C: Ama benim hiç duygum yok annee... Sadece mutlu olma ve üzülme duygum var. Şaşırma ve uyku duygum hiç yok! Kızgın duygum da yok anne! Nedeeen??

A: Vahh vahh  :)

Tabi bu sadece bir örnek. Buna benzer türlü konularda felsefe yapıyoruz gözümüz yarı açık.

Bu geceki mevzumuz ise şöyeleydi (Nazlı sen oku mutlaka burayı);

C: Anne şimdi dünya böööyle dönüyor (eliyle gösteriyor bu arada), istanbulda akşam oluyor, amerikada sabah oluyor. Sonra dönmeye devam edecek ve burada sabah olacak, amerikada akşam...

A: Evet tatlım, doğru..

C: Anne Amerika'da kovboylar mı olur?

A: Evet bazı yerlerinde olabilir.

C: Ben Amerika'ya gitmek istiyorum anne!

A: Olabilir hayatım. Benim orada arkadaşlarım var. Babil bebeği hatırlıyor musun, onun annesi Nazlı var mesela Amerika'da.

C: Babil kovboy mu anne?

A: Hayır hayatım değil :))

C: Peki kızılderili mi Babil?

A: Değil tatlım, senin gibi bir çocuk.

C: Neden Amerika'da yaşıyor o zaman?

A: eeemm....

Ben üç yaşındayken muhtemelen bir anlam aramadan gökyüzüne bakıp tavukları kovalıyordum.

Hangisi daha iyi bilemedim ama kızımın gerçekliği de bu. Konulardan konu seçiyor. Uykuyla arası limoni olunca genel kültüre felsefeye sardı yavrucak. Naapsın :)